اولین مسئولیت رییس‌جمهور و وزیر کشور محترم این است که در انتخاب استانداران، فرمانداران و مدیران‌کل استان‌ها به خصوص برای شرق کشور بسیار حساس باشند و به انتخاب شایسته‌ترین و توانمندترین افراد با عنایت به جوانب مختلف به‌ویژه جلب اعتماد اجتماعی نسبت به آنها اهتمام ورزند.

چنین انتصاباتی به شرط ادامه‌دار بودن و پایدار بودنش، موجب می‌شود که همه خود را برای پیشرفت ایران سهیم بدانند و از هیچ تلاشی برای هموارکردن مسیر پیشرفت دریغ نکنند.

انتخاب هیأت دولت چهاردهم، حتی با مطالبات مردمی که بدان رأی داده‌اند نیز هم‌خوانی ندارد. با آنکه برچسب محوری آن «وفاق ملی» بوده است، شیوه‌ی غالب آن، تکرار بی‌اعتنایی به گروه‌های مختلف جامعه همچون زنان و اهل سنت و اقوام است.

انصاف و عدالت اقتضا می‌کرد اعضای تحریریۀ روزنامۀ جمهوری اسلامی قبل از قلم‌برداشتن، نظری به مواضع شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید می‌انداختند که ایشان بارها مخالفت خودشان را با خشونت و خون‌ریزی اعلام کرده‌اند و کشتن انسان‌های بی‌گناه را از هر دین و مذهب و قومیت و نژادی که باشند محکوم کرده‌اند.

تظاهرات و تجمعات مسالمت‌آمیزی که هم‌اکنون در «گوادر» و دیگر شهرها درحال برگزاری‌ست و ملت بلوچ از درگاه صحیح خواهان حقوق خود هستند، تجمعی‌ست که هیچ مورد غیرقانونی در آن وجود ندارد و لازم است دولت پاکستان طبق قانون، حقوق مردم بلوچ را پرداخت کند.

هنوز از چندوچون ترور اسماعیل هنیه خبری در دست نیست، اما این نشان می‌دهد که اسرائیل هیچ خط قرمزی را نمی‌شناسد؛ نه خطوط قرمز و قوانین انسان‌دوستانه با کشتار بی‌رحمانه ده‌ها هزار زن و کودک، نه خطوط قرمز نظامی و سیاسی و دیپلماتیک با ترور مهمان رسمی یک کشور در داخل خاک آن.

رییس‌جمهور پزشکیان (‌به درستی) اعتقاد دارد نمی‌شود با روند فعلی مملکت را اداره کرد و برای رسیدن به توسعه واقعی می‌بایست «تصمیمات سخت» گرفته شود. آیا رئیس جمهور در مورد تصمیمات سخت، به همان چیزی می‌اندیشد که جامعه به آن فکر می‌کند؛ یا اینکه تصمیمات سخت از نگاه ایشان با آنچه در لایه‌های جامعه در جریان است متفاوت است؟

در این میان یکی، هزار شد و خلاف همه آن دیگری، تن به شر نداد. میان صدها تن، یک تنه، مصم و استوار، با خشم و غضب با پلاکاردی در دست و شعارهایی خلاف همه آن چندصد نفر دیگر، همچون خاری در چشم میهمان نامحترم بود. «رشیده طلیب»، نماینده فلسطینی‌تبار کنگره آمریکا، قلندری بود که یک‌تنه در آن بزم نامبارک به دل سیاهی زده بود.

واقعی‌تر در قضاوت برای کناره‌گیری بایدن از رقابت‌های انتخاباتی آن است که او سرانجام مجبور به چنین کاری شد، اما این اقدام دیرهنگام، چه‌بسا او را از قبول شکست رقّت‌بار رهانید. او شاید پند “شارل دوگل” را پذیرفته است که گفت: «صرف‌نظر می‌کنم، پیش از آن‌که از من صرف‌نظر کنند.» کنار رفتن به‌هنگام از قدرت؛ هنر سیاست‌مداران کارکشته است.

اقوام و مذاهب نه‌تنها واقعیتی انکارناپذیر در کشور ماست بلکه از منظر امنیت ملی قلب ایران و مقوم اصلی کشور محسوب می‌شوند. نادیده‌گرفتن و یا کم‌دیدن آنها خطایی استراتژیک است و می‌تواند خسارات جبران‌ناپذیری به‌بار آورَد.