ضرورت نقد، گفت‌وگو و تضارب آرا از نشانه‌های فرهنگ بالنده و حیات سالم جوامع است. اما بدیهی است که نقد، به‌ویژه هنگامی که علنی و عمومی مطرح می‌شود، باید با ادبیات مناسب، رعایت حساسیت‌ها و پایبندی به اصول اخلاق حرفه‌ای همراه باشد. نقد، اگر از مرز انصاف و اخلاق عبور کند، دیگر نقد نیست؛ تخریب است.

دولت در ابتدای سال تحصیلی جدید درباره روند حضوری‌شدن آموزش در مدارس و دانشگاه‌ها با آزمون جدیدی مواجه است. حل‌وفصل مسائل بین‌المللی و دورکردن سایه جنگ از فراز کشور گام نخست برای اطمینان‌بخشی از استمرار روند حضوری‌شدن آموزش در مراکز آموزشی کشور است.

حکمرانی کارآمد زمانی اهمیت می‌یابد که سیاستگذار میان ضرورت‌های همزمان مانند ثبات، امنیت، توسعه اقتصادی و دسترسی به فناوری، تعادل برقرار کند. کیفیت سیاستگذاری، نه فقط منابع محدود، بلکه هزینه‌های اقتصادی را تعیین می‌کند. هماهنگی قدرت سیاسی، امنیتی و اقتصادی کلید تبدیل ظرفیت‌ها به مزیت پایدار است.

بعضی کارشناسان معتقدند، اگر توافق مکه در ادامه به رزمایش‌های مشترک، تبادل اطلاعات، همکاری پدافندی و تولید مشترک تسلیحات منجر شود، می‌توان گفت هسته یک سازوکار امنیتی جدید در منطقه در حال شکل‌گیری است.

در بخش‌هایی از استان‌مان – سیستان‌وبلوچستان – مانند بسیاری از مناطق دیگر کشور، برخی رفتارهای مرتبط با مراسم ازدواج در سال‌های اخیر با تجمل، چشم‌وهم‌چشمی و گاه رفتارهای پرخطر همراه شده است. «تیراندازی با سلاح گرم» در مراسم عروسی یکی از همین موارد است. تیراندازی با سلاح گرم ممکن است در گذشته، در برخی مراسم به‌صورت محدود وجود داشته باشد، اما آن‌چه امروز در بعضی مناطق مشاهده می‌شود، یک معضل اجتماعی و انسانیِ رو به گسترش است.

جایگاه مولانا عبدالحمید در چند دهه فعالیت دینی و اجتماعی را نمی‌توان صرفاً در چارچوب یک عالم دینی، امام جمعه یا مدیر حوزه علمیه تعریف کرد. ایشان در طول سال‌ها، به‌تدریج از یک چهره مذهبی و منطقه‌ای به شخصیتی با دامنه اثرگذاری ملی تبدیل شده‌اند؛ مسیری که در آن، دایره مطالبات مطرح‌شده از مسائل مذهبی و حقوق اقلیت‌های دینی فراتر رفته و به موضوعاتی همچون عدالت، آزادی، رفاه عمومی، امنیت، وحدت ملی و حقوق همه شهروندان ایران رسیده است.

بخشی از سخنان دیروز (9 مرداد 1405) مولانا عبدالحمید در خطبه‌های جمعه از جنس هشدار و فریاد جامعه‌ای نگران از فروریختن احساس امنیت بود. وقتی امام‌جمعۀ اهل‌سنت زاهدان با صراحت از گسترش گروگان‌گیری، باج‌خواهی و احساس رهاشدگی منطقه سخن می‌گوید، در واقع از بحرانی می‌گوید که فراتر از یک دغدغۀ محلی، به یکی از اساسی‌ترین وظایف دولت بازمی‌گردد.

تنگ نمودن عرصه بر فعالان مدنی به‌جای حل مسائل، به تخلیه سرمایه‌های فکری و عمیق‌تر شدن شکاف میان حاکمیت و بخش‌های میانه‌روی جامعه می‌انجامد. از منظر مدیریت کلان، محدود کردن منتقدان در واقع قطع کانال‌های انتقال «واقعیت» به بدنه تصمیم‌ساز کشور است. قطع پل‌های ارتباطی میان حاکمیت و اصحاب رسانه، موجب بیگانه شدن مدیران با واقعیت‌های میدانی می‌شود؛ امری که خطر اتخاذ تصمیمات مبتنی بر داده‌های غیردقیق را افزایش داده و ثبات اقتصادی و اجتماعی را با چالش‌های جدی روبه‌رو می‌کند. برای خروج از این بحران، سیاست‌گذاران می‌بایست پل‌های گفتگو با مردم را باز نگه دارند.

آموزش، صرفاً مجموعه‌ای از کتاب، کلاس و امتحان نیست؛ بلکه نظامی‌ست که بر پایه عدالت، امنیتِ روانی، فرصتِ برابر و اعتماد عمومی استوار است. از همین رو، هرگاه جامعه در معرض بحرانی فراگیر همچون جنگ قرار گیرد، پرسش اساسی دیگر این نیست که چگونه تقویم آموزشی بدون کمترین تغییر اجرا شود، بلکه این است که چگونه می‌توان ضمن حفظ روند آموزش، عدالت در سنجش و آرامش روانی دانش‌آموزان را نیز پاس داشت!

نگاهی به سیر رویدادها نشان می‌دهد مواضع ایشان پیرامون «ضرورت توافق عادلانه»، «مذاکرۀ مستقیم» و «اولویت منافع ملی و رفاه مردم بر سیاست‌های منطقه‌ای»، گرچه در ابتدا با هجمه‌ها و انتقادهای تند رسانه‌ها و محافل نزدیک به جریان‌های رسمی مواجه شد، اما در نهایت، ادبیات دیپلماتیک و رفتارهای عملی تصمیم‌گیران کلان کشور در مسیر همان اصولی حرکت کرد که ایشان پیش‌تر در توییت‌ها و خطبه‌هایش بر آن‌ها پای می‌فشرد.