امروز :شنبه, ۲۳ آبان , ۱۴۰۵
چین دیروز بار دیگر پای امضای بیانیه مشترکی با امارات در مورد جزایر سه‌گانه امضا گذاشت. این بیانیۀ مشترک در پایان سفر محمدبن‌زاید، رئیس امارات صادر شد که در بند 26 آن چین اعلام کرده است که از «تلاش‌های امارات متحده عربی برای رسیدن به راه حلی مسالمت‌آمیز درباره مساله جزایر سه‌گانه (تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی) از طریق مذاکرات دوجانبه بر اساس قواعد حقوق بین‌الملل و حل این مساله بر اساس قوانین بین‌الملل حمایت می‌کند.»
نکته اینجاست؛ کشوری که قریب به ۶۰ سال در کنار کشورهای در حال توسعه، گرفتار شده و درجا می‌زند و نمی‌تواند این مانع و زنجیر فولادین را بشکند و وارد دنیای کشورهای توسعه‌یافته گردد، لازم است کمی به خود بیاید و در جغرافیای جهانی جایگاه واقعی‌اش را دریابد.
رژیم صهیونیستی به مدت ۷۶ سال به معنای واقعی کلمه مجوز قتل و کشتار را داشت، اما حکم دادستان دیوان کیفری بین‌المللی در لاهه مبنی بر بازداشت نخست‌وزیر و وزیر جنگ این رژیم به دلیل ارتکاب جنایات جنگی، این افسانه را که مقامات صهیونیستی فرای قوانین بین‌المللی هستند، از هم فروپاشید.
مدیرکل سابق دفتر تقسیمات کشوری وزارت کشور معتقد است که به جای وقت و انرژی گذاشتن برای تأسیس استان‌های جدید در عرض جغرافیایی، کوشش شود تا استان‌های بیشتری به دریا راه یابند و توسعه دریامحور از طریق اتصال عمق بیشتری از خشکی به خلیج فارس و دریای عمان در امتداد و اتصال با دالان‌های ارتباطی دنبال شود.
تحولات منطقه با نشانه‌های متعارض آن‌هم هر لحظه و به نوبت، ناظران را دچار آشفتگی تفسیری- تحلیلی کرده است. اگر با قاطعیت گفته نشود که همه‌چیز در بن‌بست کامل فرو رفته، اما می‌شود گفت که خاورمیانه تا نقطۀ توافق، فاصله بسیار و دور از دسترس دارد.
از آقای رضامراد صحرایی، وزیر آموزش‌وپرورش که مدعی الگو شدن در جهان و رقم‌زدن آن توسط نظام تعلیم و تربیت ایران هست، یک سوال اساسی داریم: آیا این نظام تعلیم و تربیتی که جنابعالی ریاستش را بر عهده دارید، پیش پا افتاده‌ترین و بدیهی‌ترین و ساده‌ترین وظیفه خود را به درستی انجام داده که ادعای رقم‌زدن الگو برای جهان می‌کنید؟
گرچه عملکرد دولت در حوزه اقتصادی عملکرد مثبتی نبوده، اما بر خلاف آن‌دسته از کسانی که معتقدند باید تغییراتی در دولت اتفاق بیفتد، به نظر می‌رسد که اساسا تغییرات این‌چنینی در دولت یا مجلس راهکار اصلی نیست و چندان مشکلی را نیز حل نمی‌کند. مساله فراتر از اشخاص، دولت‌ها یا مجالس است.
روزنامۀ جمهوری اسلامی، امروز (سه‌شنبه 14 فروردین 1403) در یادداشتِ نخست اولین شمارۀ خود در سال جدید به بیان نکته‌های مهمی پرداخته که پیش‌تر ما بارها و بارها شاهد طرح دلسوزانۀ آنها از تریبون نماز جمعۀ اهل‌سنت زاهدان از زبان مولانا عبدالحمید بوده‌ایم.
یکی از این تصاویر که این نیم‌نوشت را پدید آورد، پرتاب بسته‌های غذایی توسط هواپیما در آسمان غمزده‌ی غزه بود. چترهای غذا از آسمان فرود می‌آیند و تیرِ قضا در زمین درجسم و جان می‌نشیند، گویی همه‌چیز حتی جایگاه مفاهیم متعارف همچون بخت و اقبال ساکنان این دیار دچار وارونگی شده است.
به نظر می‌رسد دشتیاری در درجه نخست قربانی مدل‌های اشتباه توسعه و به‌خصوص سدسازی است. مردمان این دشت طی چندین قرن یکی از پیچیده‌ترین سازه‌های سنتی را برای مهار سیلاب ساخته بودند و اقتصادشان وابسته به سیلاب‌های فصلی بود.
