روزی «ریزعلی خواجوی» برای نجات هم‌نوعان پیراهن آتش زد و «دهقان فداكار» شد، سال‌ها به دانش‌آموزان ما درس فداكاری داد و امروز «حمیدرضا گنگوزهی»؛ یك معلم برای نجات كودكان این سرزمین جان و هستی خود را سپر دیوار می‌كند، اما بر خلاف وعدۀ وزیر نامش در كتاب درسی هم نمی‌آید تا همه بدانند در بلوچستان بر خلاف تبلیغات این سال‌ها مهربانی، انسانیت، فداكاری و ایثار در فطرت و خون این مردم است.

همین چند روز پیش بود که نیروهای کشور ترکمنستان در آب‌های دریای خزر چند صیاد نگون‌بخت ترکمن و البته ایرانی را به گلوله بستند و دو تن را به کام مرگ کشانده و دو نفر دیگرشان را به اسارت در زندان‌های مخوف این کشور همسایه بردند.

حجت‌الاسلام علی یونسی، یکی از معدود اعضای صریح و کم پروای دولت فعلی است. دستیار ویژه رئیس‌جمهور ایران در امور اقوام و اقلیت‌های دینی و مذهبی اخیراً در مصاحبه‌ای با سالنامه روزنامه ایران به نکات مهمی در خصوص مشکلات اقلیت‌ها اشاره کرده و با لحنی لطیف از دولت انتقاد کرده است.

آیا وقت آن نرسیده است که علت عقب‌ماندگی علمی نظام تعلیم و تربیت استان را در همین تنگ‌نظری‌های قومی و مذهبی و سیاسی و نبود نگاه ملی و شایسته‌سالاری جستجو کنیم؟!

کولبر‌‌ی‌‌ زادۀ‌ فقدان صنعت و تجارت و غیاب سرمایه‌گذاری در مناطق محروم و بیش از هر چیز زاییده‌ نشتی‌های نظام اقتصادی کشور است.

احقاق حقوق جامعه اهل‌سنت (بکارگیری شایستگان اهل‌سنت و توزیع عادلانه قدرت سیاسی و اجرایی) در آینه منشور حقوق شهروندی بسیار روشن و مبرهن بوده و در این آینه می‌توان دید هر آنچه که باید دید.

بر حکومت اسلامی لازم است با کسانی که در چرخۀ اقتصاد و اشتغال‌زایی سهم بسزایی دارند با عطوفت برخورد کند. قوانینی که وضع می‌شوند وحی منزل نیستند، بلکه با توجه به شرایط نامناسب مردم قابل بازنگری هستند.

ظهور اسلام سرآمد عصر خردمندی و پایان خودکامگی و بربریت بود. اسلام در جهانی که روزگاران درازی بود فضای ناهمگونی بر آن سایه افکنده بود، طرز فکر و اندیشۀ پویایی فرازمانی و فرامکانی را مجسم کرد.

انقلاب پس از گذراندن 40 سال اینک باید در اوج عقلانیت قرار داشته باشد. تجلی چنین تحولی در نظام در گرو مواردی همچون خط بطلان‌کشیدن بر دسته‌بندی مردم این و آن، پذیرش و تحمل مخالفان، قبول اعتراض برحق مردم به تبعیض و فساد و پاسخ‌گوبودن همه ارکان حاکمیت است.

شاه به تبلیغات عظیم خود اعتماد و تكیه و كم‌كم تصور كرد كه جامعه همان چیزی است كه دستگاه رسانه‌ای‌اش به او می‌گفتند. وی در اوج توهم خود‌ستایی، دست قاهری را می‌دید كه همواره نگهبان اوست و حتی آن را به زبان می‌آورد!