چند هفته است مولانا عبدالحمید در نماز جمعه‌های زاهدان به دولت و حکومت انذار می‌دهد؛ اهل‌سنت را نادیده نگیرید.

طواف خانه کعبه که با «هروله» همراه است بیانگر آن است که دین اسلام فقط در اظهار ضعف نیست، بلکه در بعضی مواقع باید در مقابل دشمنان اسلام و مستکبران جهان از خودمان قدرت و هیبت نشان دهیم.

آمار بالای اسیدپاشی در هر منطقه از لندن، ثابت می‌کند که هیچ شهری در دنیا مانند آن نیست، همانطور که دهلی پایتخت تجاوز به زنان نامیده می‌شود، لندن نیز پایتخت حملات اسیدپاشی است. اما هیچ رسانه‌ای با این عنوان از آن یاد نمی‌کند.

مولوی عبدالحمید در مراسم تحلیف دعوت نمی‌شود درحالی‌که صدها میهمان با ربط و بی‌ربط دعوت شده‌اند، نمی‌دانم اشتباه سهوی بوده یا عمدی؟ حق هم داشته که با کارت دعوت آقای شریعتمداری نخواهد به مراسمی برود که حقش بود همان ردیف نخست بنشیند.

جمعی از جامعه اهل‌سنت از علما و نخبگان و فعالان مدنی، اجتماعی و سیاسی با این تعامل بی‌مهری عمیقا از رئیس جمهور محترم جناب آقای روحانی دل‌شكسته شدند…

اعتدال‌گرایی روحانی می‌طلبد که نگذارد این بار نمایندگی همه ایرانیان از تعادل و اعتدال خارج و کج شود و هیچ‌گاه راست و مستقیم نگردد و این مسئولیت تاریخی بر گردن ایشان بیفتد.

در این سرزمین ترک همان‌قدر ایرانی‌ است که فارس، سنی همان حقی را دارد که شیعه، یهودی و مسلمان همان‌قدر ایرانی‌اند که هر یک از آحاد دیگر مردم ایران.

درباره چرایی ملی نبودن صدا و سیما، دلایل مختلفی مطرح شده است. برخی آن را ناشی از خلأ قانونی در زمینه اداره این سازمان می‌دانند که باعث شده است مدیریت فردی بر این سازمان حاکم باشد.

مسیحیان علی‌رغم آتش‌افروزی‌های غرب در جهان که تاریخ از آوردن مشابه‌ آن حتی در جنگ جهانی اول که 7میلیون کشته و 21 میلیون زخمی برجا گذاشت، عاجز است؛ باز هم «جنایتکار» نیستند و ما هم آنها را «تروریست» نمی‌دانیم!!

اوضاع کنونی جهان اسلام و بحران‌های سیاسی، مذهبی و معنوی آن بر کسی پوشیده نیست و آنچه از آن با نام «گفتمان مولانا عبدالحمید» یاد می‌کنیم، راه حل عملی مناسب برای کاهش بحران‌های مذکور است.