اگر واقعا انسانیت برایتان مهم است، رخ قلم را برگردانید و بجای پاشیدن بذر ناامیدی، ملت ما را برای ماندن در کشور خودشان امیدوار و تشویق کنید.

جناب آقای حسین امیرعبداللهیان، وزیر امور خارجۀ کشورمان (ایران) روز چهارشنبه (17 شهریور 1400) طی سخنانی در نشست وزرای خارجه شش کشور همسایه افغانستان که به‌صورت مجازی برگزار شده بود، چندین بار بر لزوم «تشکیل دولتی فراگیر متشکل از همۀ اقوام» در افغانستان تاکید کرد.

با رأی اعتماد مجلس به 18 وزیر پیشنهادی سید ابراهیم رئیسی، کار دولت سیزدهم عملاً آغاز شد. این دولت به نظرم “نقطه‌عطفی” در تاریخ معاصر ایران است و سرنوشت کشور به نوع عملکرد آن گره خورده است.

اثبات اینکه دریادار شهرام ایرانی «شیعه» است یا «سُنی» در این نوشتار مدنظر نیست و برای این همو‌طن گرامی آرزوی موفقیت و سربلندی می‌کنیم، اما فارغ از تمام این شایعات و مسائل، حواشی این انتصاب حاوی چند پیام مهم به دولتمردان است که در ادامه به آنها اشاره می‌شود.

این، اولین مورد از توهین‌های علنی به مقدسات اهل‌سنت در چند سال اخیر نیست. قبل از این توهین یک بازیکن فوتبال و نیز توهین یک مداح در پخش زنده شبکه 5 سیما با واکنش جامعه، علما و نمایندگان اهل‌سنت، مواجه شده بود.
اما چرا این همه به مقدسات اهل‌سنت توهین می‌شود؟ ایراد کار کجاست؟

ما امروز با جریان نوطالبان مواجه هستیم و طی چند روز اخیر که نیروهای آنها شهرهای بزرگ افغانستان را به کنترل خود درآوردند و سرانجام به کابل وارد شدند، چهره متفاوتی را از خود به نمایش گذاشتند که نیاز است تحلیل‌ها با توجه به این چهره جدید از آنها صورت گیرد.

امتحان سخت طالبان تازه آغاز شده است. حکومت‌کردن عادلانه بسیار دشوارتر از جنگیدن است و اداره یک کشور ۴۰ میلیونی به گونه‌ای که حقوق آحاد ملت تامین شود کار ساده‌ای نیست. به‌خصوص با توجه به فقر و شکاف‌های عمیق اجتماعی، طالبان نیازمند تشریک مساعی و کمک‌گرفتن از آحاد ملت است.

نکتۀ دیگر اینکه بیشتر نویسندگان یادداشت‌ها و نامه‌های انتقادی اخیر، به لحن و ادبیات نوشته‌های خود هیچ توجهی نکرده‌اند یا شاید توجه کرده‌اند، اما به عمد خواسته‌اند به جای نقد، با کلمات و تعبیرهای تند و زننده بداخلاقی کنند. امری که با واکنش منفی خیلی از کاربران فضای مجازی مواجه شده و متأسفانه قدری تنش در این فضا ایجاد کرده است.

با اشغال افغانستان توسط نیروهای غربی به رهبری آمریکا، امنیت و ثبات از این کشور رخت بربست. بیست سال پیش که دولتی با مهره‌چینی اشغال‌گران سر کار آمد، کمتر کسی گمان می‌کرد تا این حد فاسد و ناکارآمد باشد که با خروج حامیان خارجی‌اش به این سرعت از هم بپاشد و با سنگ و کلوخ بدرقه شود.

خبرنگاران، حقیقت‌گویان بی‌ادعا و جسوری هستند که اندیشهٔ پاک خود را با قلم توانای‌شان به نمایش می‌گذارند، اندیشه‌ای که در خدمت مردم سرزمینش و درد و غم آنان است، و قلمی که جوهر آن فریادهای بی‌صدای تک‌تک مردمانی است که از چشم‌ها و گوش‌ها دور مانده‌ و به وادی فراموشی سپرده شده‌اند. او می‌نویسد برای […]