مروچی : 16 اسفند , 1396

حلالیں روزیگ ءِ اثر ماں انسانا

حلالیں روزیگ ءِ اثر ماں انسانا

بهرے چه استاد واجه مفتی خالد دهواری ءِ مرچیگیں دیوان ءِ دُرّیں گشتانک که ماں عین العلوم گشت ءِ دارالافتا ءِ تها برجَم دارگ بوت.
حلالیں رزق و روزیگا ماں انسان ءِ زِردا بازیں اثرے هست.

ماں هندوستان ءِ تها مردے هستَت که نامی سیّد عبدالله ات اے مرد سکّیں ٹُوهیں ذاکرے ات، اے واجه ءِ کار اش ات:
که هر روچ گیابانا شُت چار بَند کاهی چِت و بست و آرت بازارا په چار آنه آیانی بهایَ کُتَنت.

اے واجه ءِ کاهانی مشتری هم سک بازت و اے مردا گوشتگَت هرچ کسے که پیسر تِرا دست کاهانی سرا بِلّیت من کاه آئیا دیاں.

هرچ پَسے که اے کاه وارتَنت باز سیرلاپ بوت و شیری هم باز بوت.

اے برکت چه اودا ات : وهدے که مرد په کاه ءِ رُنگا شُت ذکر ءِ حالتا روان بوت و رُنگ ءِ وهدا هموذکرا گُلائیشَت، آیانی بندگ ءِ وهدا هم ذکری کُت، چَهر کنگ ءِ وهدا هم ذکر کنانا دیم په بازارا روان بوت.

اے چار آنه زَرّے که چه کاه ءِ بها کنگا کَٹَّگ بوت، عحیبیں حالتے آئیا کارمرز کُتَنت: یک آنَهے آئیا صدقه و خیرات کُت و یکے دگه آئیا په وتی جنیں چُک ءِ خرج کنگا دات، یکے دگرا په وتی جندا خرچ و درجی کُت و آدگه چارُمیا آئیا ایر کُت داں هر ماه ءِ سرا دیوبند ءِ عالمانا دعوت و مهمان بکَنت.

ماں اے مهمانیا برے آئیا وت ورد و وراک جوڑ کُتَنت و برے بَرے مولانا یعقوب که واجه مولانا رشید احمد گنگوهی ءِ اُستاد اِنت، آئیا گوشتی: که تو وراکاں په دیوبند ءِ عالماں جوڑ بکن، مولانا یعقوب باز وشیں کَنوَر جوڑ کنوکے اَت.

مولانا یعقوب یا که همے واجه په اے وراک ءِ تیار کنگا، نوکیں گُد و پوشاکے ماں گورا کُت و بازارا شُت و گهتریں جرّ و دار و مصالح ووو زُرت و وراکی جوڑه کُتنت و دیوبند ءِ عالمی مهمان کُتنت.

که اے حلالیں روزیگ ءِ بابتا واجه مفتی محمد شفیع(رح) گوشیت: که رند چه اے وراک ءِ ورگا ما داں دگه ماهے الله ءِ عبادت کنگا چالاک و ڈڈّتِنت و هچ نزوری یے ما ماں عبادت کنگا نمارِت.

واجه حُجّت الاسلام علامه غزالی ءِ زاندالا هست: که وهدے واجه غزالی گونڈیں شیرمِچیں چُکّے ات، آیانا جنیں آدمیں همساهگے هستَت، یک روچے آئی امام غزالیا شیر میچینَگَت که غزالی ءِ پِت آتک و سر بوت، چه آ جنینا جستی کُت که تو په منی چُکّ ءِ شیر دَیَگا چه وتی لوگواجها اجازت گِپتَگ؟
(امام شافعی ءِ مذهبا جنیں آدم بے وتی لوگواجه ءِ اجازتا دگه چُکّے شیر دات نَکنت)
جنیں آدما دَرّائینت که انّا، من اجازت نَگِپتَگ!
امام غزالی ءِ پِت وتی چُک چه آئی ءِ دامُنا کَشّیت و وتی لَنکُکا ماں امام غزالی ءِ دپا دات، داں هر شیرے که وارتگی پدا آیاں بِشانیت.
گوشیت: چه اِشی که منی زهگ حرامیں چیزے بوارت بمِریت، په من گهترانت.
پِتا که چُک انچو اهمیت دات هما بوت که غزالی حُجت الاسلام بوت.

✍️همُنتِی


چمشانک

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *