شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، امروز (15 اردیبهشت 1402) در مراسم نماز جمعه زاهدان، از اعدام دست‌کم 20 بلوچ در زندان‌های مختلف کشور در این هفته ابراز تأسف کردند و آن را «مغایر با اسلام و قوانین بین‌المللی» دانسته و خواستار توقف این اعدام‌ها شدند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، امروز (8 اردیبهشت 1402) در مراسم نماز جمعه زاهدان، ضمن ابراز نگرانی از افزایش مشکلات مردم در ایران، مسئولان کشور را به لزوم «شنیدن حرف مردم» و «تن‌دادن به خواستۀ ملت» توصیه و تاکید کردند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید در مراسم نماز جمعه زاهدان (۲۵ فروردین ۱۴۰۲)، از ماه مبارک رمضان و قرآن مجید به‌عنوان «رحمت‌های ویژۀ پروردگار» یاد کردند و بر لزوم استفاده از این دو نعمت بزرگ برای رسیدن به سعادت و خوشبختی تاکید نمودند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید در بخش نخست سخنان‌شان در مراسم نماز جمعه زاهدان (18 فروردین 1402) با اشاره به «مدیریت جامع و صحیح الله تعالی» برای تأمین نیازهای مادی و معنوی بشر، حکومت‌ها را به «الگوگیری» از برنامه‌‌های الهی به شیوۀ انبیا توصیه و تاکید کردند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، در خطبه‌های نماز جمعه ۱۱ فروردین ۱۴۰۲، با اشاره به در پیش بودن سالگرد همه‌پرسی جمهوری اسلامی در ایران، حاکم‌شدن نگاه مذهبی بر کشور را عامل از دست رفتن فرصت‌های رشد و ترقی کشور دانستند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، 4 فروردین 1402، در مراسم نماز جمعه زاهدان، از «تقوا» به عنوان مهمترین حکمت و فلسفۀ روزه و بزرگترین سرمایۀ بشر یاد کردند و همگان را بر لزوم رعایت حرمت رمضان توصیه و تأکید کردند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید در مراسم نماز جمعه ۲۶ اسفند ۱۴۰۱، نگاه مذهبی حاکم بر کشور را در ۴۴ سال گذشته، عامل رسیدن به بن‌بست کنونی در سیاست‌های داخلی و خارجی کشور برشمردند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، در خطبه‌های نماز جمعه ۱۹ اسفند ۱۴۰۱، بار دیگر بر ارجحیت منافع ملی ایرانیان بر هر مسئله دیگری تأکید کردند و وضعیت بن‌بست اقتصادی و سیاسی کشور را محصول به‌کارگرفتن مدیران ضعیف دانستند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید، امروز ۱۲ اسفند ۱۴۰۱، در خطبه‌های نماز جمعه زاهدان، با ابراز تأسف از مسمومیت‌های سریالی دختران دانش‌آموز و دانشجو، این اقدام را «نوعی سرکوب اعتراضات» دانستند.

شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید در مراسم نماز جمعه ۲۸ بهمن ۱۴۰۱، با اشاره به اختلافات موجود بین مردم و حاکمیت، «توجه به خواستۀ جمهور» را بهترین راه برون‌رفت از این اختلافات دانستند.