بادشاهے گوں یک عجمی نوکرے بوجیگا/کِشتیا سوار بوتنت. نوکرا پیسرا زِر/دریا ندیستگت ؤ بوجیگِ سکّی نچکّاستگت (نیازموده بود). همے که سوار بوت گریوگ ؤ پریاتی سر دات ؤ جانی لرزگالگِّت. هرچے جی‌جانش کرت، آرام نگپت، بادشاهِ وشّی چه نوکرِ جاک ؤ سلواتاں، نه وشّ بوت، حیران اِتنت که چون کننت.

گرکِ زهگ آخرا گرکے بیت (عاقبت گرگ زاده گرگ شود)

یک پاٹے عربی‌دُزّ کوهے سرا نشتگ اِتنت ؤ کاروانانی راهش بستگت. شهرانی مردم چه آیانی مکراں ترسناک اِتنت ؤ بادشاهِ لشکر هں مغلوب اَت.

یکبرے بادشاهیا په بندیگے (اسیرے) ‌کُشگا حکم کت، بزّگیں بندیگ هما ناامیتی هالتا بادشاهِ بد ؤ‌ بیراه گوشگا لگّ اِت.