مروچی : 10 مرداد , 1396

حضرت صالحِ قوم، ثمودِ قصّہ

حضرت صالحِ قوم، ثمودِ قصّہ

شہ عادِ قومِ بربادی ؤ تباهیا رند لہتیں مردم کہ سر أهت إنت، آ دیم پہ حجاز ؤ شامِ دمگا ڈنِ سرا وادی قرىٰ نامی جاگہیا أهت ؤ آباد بوتنت. پیسرا اے قومِ نام عادِ ثانی أت، بلے رندا اے قومِ سرا قوم ثمود نام بندگ بوت. اے قوما هم پیسری رهرویں قومانی وڑا بت پرستی بنا کُت ؤ وهدے کہ اے قومِ گناه روچ روشنِ وڑا آشکار بوتنت، الله تبارک تعالى ئا وتی عادتِ وڑا قوم ثمودِ سرا حضرت صالح علیه السلام ئا را پیغمبر کت ؤ دیم دات کہ شرفداریں پیغمبریِ لباسِ پوشگی کرزإت. تانکہ وتی قومِ بدکرداریں مردمانا شہ آ گوستگین قومانی نافرمانیِ قصہ ؤ داستانان ؤ آیانی برباد بیگِ حالا سر بکنت ؤ بترسین إیت کہ آیانی انجام چے پیم بوت. ؤ حضرت صالح علیه السلامِ گُشت کہ: ”اے منی قوم! من شما را گُشیں کہ چو مبیت کہ شما هم گوستگیں قومانی وڑا نیست و نابود بہ إت.“ کہ همے قوم ثمودِ تباه ؤ بربادیں بان ؤ بادگیر ماں حجاز ؤ شامِ راهِ سرا پہ مردمانی چارگ ؤ مارگا عبرت أنت.
غزوه تبوکِ وهدا وهدے کہ اسلامی لشکر شہ همے راها گوست إنت، اصحاب کراماں شہ همے ثمودِ قومِ چاتاں آپ کشّ إت ؤ وارت إش. ؤ آرتش تر کُت ؤ نان إش پتک ؤ ورگش تیار کُت. وهدے کہ جناب محمد مصطفىٰ صلىٰ الله علیه وسلم ئا را معلوم بوت، واجہ مبارکا حکم دات کہ باقی ئیں آرتان تر کتگینانا پتکگیں نانان دور دے إت ؤ آپ إش هم رتکنت واجہِ حکمِ پدا.
واجہ مبارکا فرمان کُت کہ آ قومِ سرا اللهِ قہر نازل بوتگ چوش مبیت کہ شمئے چَکّا هم اللهِ عذاب بئیت. واجہا گوشت کہ شما شہ اے هندِ هچ چیزا فائده چِست مکن إت کہ مبادا الله ناراض ببیت.
وهدے کہ الله تعالىٰ حضرت صالحا پیغمبر کت ؤ ثمودِ قومِ سرا دیم دات، گڑا آئیا وتی قوم مچ کت ؤ شہ گندگیں کاراں منع کُت ؤ نیکیں کارانی نیمگا روگ ؤ اللهِ حکم زورگِ گُشت ؤ پنت ؤ نصیحت کُت. ؤ هر وهد قوما را شہ اللهِ عذاباں ترسّینت ؤ اللهِ فضل و کرم و احسانانی باروا وعظ ؤ نصیحت کُت. بلے قومِ دلِ هچ ترس ؤ بیم نیست أت، قوما را هچیا اثر نکُت. حضرت صالح علیه السلام ئا اللهِ فضل ؤ کرمی گُشت، قوما جواب دات کہ اے صالح! أ مّے طاقت، أَ مے شوک، مئے مال ؤ دولت، مئے دبدبہ، کشار ؤ سبزی ؤ عالی شانیں مکان ؤ جاگہ، غرض کہ درستیں آسودگی مئے کِرّا کہ هست أنت، گڑا تئی خدایا ما را داتگ أنت؟ ما پہ عیش زند گوازینگائین ؤ آ مردم کہ خداِ مَنّو گر أنت، آ وار ؤ ذلیل ؤ غریب ؤ نادار أنت، گڑا تئی خدا پر چہ هماهانا ندنت کہ واری إش دور بئیت ؤ آباد ؤ وش حال ببنت. ؤ بد راهیں قوما گُشت کہ ـ نعوذ بالله ـ ”تئی خدا چے کنت اے مئی خدایانی کرم فرمائی إنت کہ ما سیر ؤ آسودگئیں ؤ شما کہ خداِ منّوک إت وار ؤ ذلیل إت.“
حضرت صالح علیه السلام ئا فرمان کُت کہ شمئے عقل، مال ؤ دولت، شان ؤ شوکت عارضی چیز أنت، پریشاں غرور مکن إت، اے مرچی هست أنت باندا نیست أنت. ؤ گوشتی: بے شک اے اللهِ داتگیں چیز أنت، اللهِ فضل و کرم إنت، شما شہ اللهِ احسانا فراموش مبئیت ؤ اللهِ شکر ؤ منّتا بگر إت، ؤ اللهِ عبادت ؤ بندگیا بکن‌إت کہ الله‌ها شما را نعمت وتی داتگنت.
ثمودِ قومِ حیرانی ؤ هبکّئی ایش أت کہ پرچا الله‌ها اے مردا را پیغمبر کُت ؤ ما را نکُرت؟ اللهِ پیغام پرچا پرے مردکا اتک ؤ پمّا نیاتک؟ پرچا ما همے خبرِ لائق نئیں چے؟
بلے حضرت صالح علیه السلام ئا همک روچ وتی قوما را اللهِ پیغام سر کُت ؤ گوشت: شہ الله‌ها بتُرس إت، بلے قوما وتی پیغمبر حضرت صالح علیه السلام پہ کلاگ زُرت. چہ همک روچی نصیحتا قوم تنگ أهت. آخر کہ درستیں قوما شور کُت ؤ حضرت صالحا را گوشت کہ اگاں تو پیغمبرئیے تو وتی معجزه ما را پیش دار تانکہ ما را یقین ببیت کہ پکّائیا تو اللهِ پیغمبرے.
حضرت صالح علیه السلام ئا اللهِ درگاها دعا کُت، الله‌ها حضرت صالحِ دعا قبول کُت کہ یک ڈاچی ئےِ شکلا هُشترے الله‌ها دیم دات. الله، ڈاچیا شہ سنگیا پیدا کُت کہ هما دمانا ڈاچیا چُکّے پیدا کُت. پر چا کہ قومِ مطالبہ هم همیش أت که ببیت ڈاچی ئے بدنت هرّے گڑا تئیں پیغمبرا منّیں. بلے خداءِ رسولِ همے معجزها قوما را منّینت نکُت، قومِ دلا اے ڈاچی ساکم نہ أت، پدا هم حضرت صالح علیه السلاما وتی قوم نصیحت کُت ؤ گوشتی: اے قوم! اے ڈاچی اللهِ امانت إنت ایشیِ جندا چو مبیت کہ یک گزندے بکپیت. اگاں اے ویلدار بوت گڑا بزانت کہ اللهِ عذاب سر شما کئیت ؤ اللهِ عذابِ آیگا دیر نبیت. اگاں شما پکّائی ؤ وتی خیرا لوٹت گڑا اللهِ نشانیا هچ وڑیں بدیں چمّے مچار إت، إے ڈاچی پہ آزاتی هر کجا گردیت ؤ یک روچے سجّئیں آپا همے ڈاچی وارت، دومی روچا شمئے مال ؤ دلوت ورنت. بچار إت کہ ڈاچیا ؤ هِرّا هچ وڑیں تکلیفے مبیت. اگاں چو بوت کہ شما تاوانے دات گڑا بزاں خداءِ عذاب دیر نکنت.
لہتیں روچاں ڈاچیا مردمانا سک حیران کرت. مردم حیران ؤ پریشان بوتنت کہ چوں بکناں بلے پہ نادلکشّی هچ نگوشتش. کم کما ڈاچی مزن بیاں بوت، مردماں دیست، باز حیران بوتنت پر چے کہ اللهِ وتی قدرت أت آئیِ قد ؤ قامت شکل ؤ سجاه درس گیشتگ اِتنت. قوما ڈاچی کشگِ سازش بنا کُرت. وهدے واجہ حضرت صالح علیه السلام ئا را اے حال معلوم بوت، واجہ سک ناراض ؤ ناراحت بوت ؤ شہ واجہِ چمّاں ارس ریتک. واجہا قوما را خطاب کُت ؤ گوشت کہ بدبختاں! شمئے دلا رحم نشت، شما اللهِ معجزه کُشت ؤ غارت کُت، نوں شما وتی الله‌ها را ناراض کُت، اللهِ عذاب سے روچِ تہا شما را قبض کنت. سہ روچِ انتظارا رند اللهِ عذاب أهت کہ آسمانی ترسناکیں ؤ هیبت ناکیں آوازے اتک، تمامیں قوم کہ ثمود أت هلاک ؤ برباد بوتنت. حضرت صالح علیه السلامِ منّوکانا هچ وڑیں گزند نرست. ثمودِ قوم کہ اللهِ نافرمان أت، الله‌ها آ قوما را تباه ؤ برباد کُت کہ عذابا سکّیں آوازیگا وتی لوگانی تہا سرشکونا کپوک بوتنت. همے وڑ کہ بگش ئے آباد نبوتگنت ماں وتی لوگانی تہا.
ثمودِ قوما نافرمانی کُت وتی ربِّ کہ اللهِ نشانی کہ ڈاچی أت گڈٹ إش پادگانا، الله‌ها وتی عذاب پہ ثمودِ قوما دیم دات، حضرت صالح علیه السلام ئا فرمان کت کہ اے قوم من! وتی پروردگارِ پیغاماں شما سر کُتنت، ؤ شما را وعظ ؤ نصیحت کرت کہ شما منی وعظ ؤ نصیحت دروغ گوشتنت ؤ منی خبر نہ گپت.
قومِ ثمودِ بربادیِ بارها قرآن مجیدِ آیات چوش فرمان کنت ؤ گُشیت: «وَأَخَذَ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَهُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیَارِهِمْ جَاثِمِیْنَ» [هود: 67].

(ماهتاک سوغات، سال 11، تاک 10)


چمشانک

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *