مولانا عبدالعزیز- رحمه الله- در فرازی از سخنرانیهایش میفرمود: حجاج گرامی، حالا که خداوند به شما توفیق داده و امکانات را در اختیارتان گذاشته که به زیارت خانۀ خدا مشرف شوید، سعی کنید در آنجا از همۀ اعمال گذشته توبه کنید تا حج مقبولی نصیب شما گردد.
طواف و سعی را به نحو احسن انجام داده و دعا و گریه و زاری را در عرفات از یاد نبرید. آن عهد و پیمانی را که در آنجا با خدا میبندید فراموش نکنید. حقوق بندگان خدا را ادا کنید. رعایت حقوق بندگان خدا و دادن حق آنان، از حج نفلی مهمتر است.
بعضیها هرسال به حج میروند، ولی وقتی از وضع زندگیشان جستجو میکنیم میبینیم خانواده آنها به هم خورده است. حق همسایه، قوم و خویش، مغازهدار، همه و همه به گردن آنهاست. اقوامشان فقیر و محتاج هستند، شام شب ندارند ولی این آقایان پول را برمیدارند و به حج نفلی میروند.
خیلیها از حج که برمیگردند لفظ “حاجی” را با اسم خود قاطی میکنند که من حاجی فلانی هستم. برادران، این حج هم مثل نماز، روزه و زکات، یک فرض است که شما آن را انجام دادید، چرا آن را با اسمتان مخلوط میکنید. پس نماز و روزه را هم به اسم خود بچسبانید، حاجی، نمازی، روزهای، زکاتی،…
منظور، عملکردن به حکم و دستور صاحب بیتالله و تجدید عهد و پیمان است که دوباره مرتکب گناه نشویم. حاجی آقا به حج میرود و سه یا چهار زن دارد، سه زنش را باز نشسته کرده (حقوقشان را ضایع میکند و به آنان رسیدگی نمیکند) و با یک زن است. حاجی است و همسایهاش از دست او در اذیت و آزار است. حاجی است و حق خویشاوندان را رعایت نمیکند. این چه حاجی و مسلمانی است که حقوق مردم را ادا نمیکند؟ اگر کسی هفتاد حج هم بکند و حق بندگان خدا به گردنش باشد، معاف نمیشوند.
دیدگاههای کاربران