امروز :یکشنبه, ۱ آذر , ۱۴۰۵
مولانا عبدالغنی بدری در مراسم نماز جمعه زاهدان:

با اصلاح قلب و تقویت محبت الهی، مشکلات زندگی برای انسان آسان می‌شوند

با اصلاح قلب و تقویت محبت الهی، مشکلات زندگی برای انسان آسان می‌شوند

مولانا عبدالغنی بدری در مراسم نماز جمعه زاهدان (۲۹ آبان ۱۴۰۵)، با تأکید بر «نقش ایمان و عمل صالح در دستیابی به زندگی پاکیزه»، گفت: زندگی مطلوب به معنای نبود بیماری، فقر و حوادث نیست؛ بلکه انسان مؤمن با تقویت ارتباط قلبی با خداوند، حتی در میان سختی‌ها نیز آرامش و شیرینی زندگی را احساس می‌کند.

ایمان و عمل صالح، زمینه‌ساز برخورداری انسان از «حیات طیبه» است
به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی «سنی‌آنلاین»، مولانا عبدالغنی بدری با استناد به آیۀ «مَنۡ عَمِلَ صَٰلِحࣰا مِّن ذَكَرٍ أَوۡ أُنثَىٰ وَهُوَ مُؤۡمِنࣱ فَلَنُحۡيِيَنَّهُۥ حَيَوٰةࣰ طَيِّبَةࣰۖ وَلَنَجۡزِيَنَّهُمۡ أَجۡرَهُم بِأَحۡسَنِ مَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ» [نحل: 97] به نقش «ایمان» و «عمل صالح» برای بهره‌مندی از «حیات طیبه» اشاره کرد و گفت: خداوند متعال در این آیه دو موضوع ایمان و عمل صالح را در کنار یکدیگر بیان کرده است و برای هر مرد و زنی که با ایمان عمل صالح انجام دهد، پاداشی یکسان در نظر گرفته است. در نظام پاداش الهی، میان زن و مرد تفاوتی وجود ندارد؛ شرط بهره‌مندی از این وعدۀ الهی آن است که انسان مؤمن باشد و عمل صالح انجام دهد.
ایشان ادامه داد: ایمان و عمل صالح، زمینه‌ساز برخورداری انسان از «حیات طیبه» و زندگی پاکیزه است؛ زندگی‌ای که آرامش و شیرینی آن، لزوماً به شرایط مادی و نبود مشکلات وابسته نیست. بسیاری از مفسران، حیات طیبه را زندگی پاکیزه در دنیا دانسته‌اند؛ زندگی‌ای که در آن انسان لطف، آرامش و شیرینی زندگی را احساس می‌کند. خداوند در کنار این پاداش دنیوی، پاداش اخروی را نیز بر اساس بهترین اعمال به بندگان وعده داده است.

«حیات طیبه» به معنای نبود بیماری، فقر و مصیبت نیست
معاون آموزشی دارالعلوم زاهدان در ادامه با بیان اینکه برخی افراد زندگی خوب را به معنای زندگی بدون بیماری، اندوه و گرفتاری می‌دانند، تصریح کرد: این تصور درست نیست؛ زیرا حوادث و مشکلات، بخشی از ویژگی‌های جهان دنیاست و خداوند این جهان را بر اساس اضداد آفریده است؛ همان‌گونه که در آن سلامتی و بیماری، شب و روز، مرگ و زندگی و خیر و شر وجود دارد.
ایشان با نقل مطلبی از حکیم‌الاسلام مولانا محمدطیب رحمه‌الله، رئیس پیشین دارالعلوم دیوبند، توضیح داد: شخصی از حکیم‌الاسلام مولانا محمدطیب رحمه‌الله پرسید که چگونه می‌توان در دنیایی پر از حوادث و گرفتاری، زندگی آسوده و بدون دغدغه‌ای داشت. ایشان در پاسخ، ابتدا به تبیین معنای واقعی مصیبت و پریشانی پرداخت و فرمود بیماری، تصادف، فقر، ورشکستگی و مرگ عزیزان، حوادث و اتفاقاتی هستند که در زندگی انسان رخ می‌دهند. این حوادث حتی برای پیامبران الهی که محبوب‌ترین و مقرب‌ترین بندگان خداوند بودند نیز اتفاق افتاده است؛ لذا مصیبت واقعی، آن حالت اضطراب، نگرانی و پریشانی است که در قلب انسان شکل می‌گیرد.

به‌جای تمرکز بر حوادث، قلب را متوجه خداوند کنیم
مولانا بدری اظهار داشت: انسان نباید تمام نگاه و توجه خود را به حوادث و اتفاقات معطوف کند، بلکه باید نگاهش را به ذات خداوندی متوجه سازد که سرچشمۀ همۀ امور و از مادر به انسان مهربان‌تر است.
ایشان افزود: اگر قلب انسان به خداوند متصل باشد و او را محبوب حقیقی خود بداند، در برابر حوادث و سختی‌ها صبر و شکر می‌کند؛ زیرا هرچه از جانب محبوب حقیقی برسد، برای انسان پذیرفتنی و حتی لذت‌بخش خواهد بود.
ایشان ادامه داد: گاهی فردی تمام ثروت، امکانات رفاهی و آسایش ظاهری را در اختیار دارد، اما آرامش ندارد؛ زیرا به‌جای توجه به پروردگار و سرچشمۀ اسباب، تمام توجهش به خود اسباب و شرایط زندگی معطوف شده است.

برای رهایی از مشکلات، باید به سرچشمۀ تمام امور پناه ببریم
استاد برجستۀ تفسیر و حدیث دارالعلوم زاهدان در ادامه اظهار داشت: حوادث و اتفاقات، از ویژگی‌های این دنیاست و تا پایان عمر جهان نیز ادامه خواهند داشت؛ بنابراین، راه نجات انسان این نیست که بخواهد تمام حوادث را از بین ببرد، بلکه باید به خداوندی پناه ببرد که سرچشمۀ همۀ این امور است.
ایشان در همین زمینه به حکایتی منسوب به افلاطون و حضرت موسی علیه‌السلام اشاره کرد و گفت: در این حکایت، افلاطون از حضرت موسی علیه‌السلام می‌پرسد اگر آسمان به مثابۀ یک کمان بشود و کماندار هم ذات الله تعالی باشد و تمام حوادث و بلاها همچون تیرهایی از هر سو به طرف انسان پرتاب شوند، راه نجات چیست؟ حضرت موسی علیه‌السلام پاسخ داد راه نجات، پناه‌بردن به کماندار و همان ذات قدرتمندی است که همۀ امور در اختیار اوست.
ایشان تأکید کرد: حقیقت ایمان همین است که انسان دل خود را به خداوند بسپارد، به او اعتماد کند و در برابر آنچه از جانب او می‌رسد، تسلیم و راضی باشد.

وقتی دل اصلاح شود، عبادت و فداکاری در راه خدا آسان می‌شود
مولانا بدری در بخش دیگری از سخنانش، اصلاح قلب را اساس اصلاح اعمال دانست و گفت: پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرموده‌اند که اگر قلب انسان اصلاح شود، تمام وجود او اصلاح می‌شود و اگر قلب فاسد باشد، فساد در سایر اعمال و رفتار او نیز آشکار خواهد شد.
ایشان افزود: اگر محبت و عشق به خداوند در قلب انسان وجود داشته باشد، عبادت برایش شیرین می‌شود و انجام دستورات الهی با شوق و رغبت همراه خواهد بود؛ اما اگر ایمان در قلب ضعیف باشد، انسان حتی هنگام برخاستن برای نماز نیز احساس کسالت و سنگینی می‌کند. چنان‌که قرآن کریم در توصیف منافقین می‌فرماید که هنگام برخاستن برای نماز، با کسالت و بی‌میلی برمی‌خیزند؛ زیرا در قلب آنان ایمان و محبت واقعی وجود ندارد.
این استاد برجستۀ حدیث و تفسیر خاطرنشان کرد: اگر محبت خداوند در قلب انسان ریشه‌دار باشد، ایثار و فداکاری در راه او آسان می‌شود؛ اما هنگامی که قلب از ایمان و محبت خالی باشد، انسان برای تأمین منافع خود ممکن است به حقوق دیگران تجاوز کند، مال یتیم و مظلوم را پایمال سازد، کم‌فروشی و کلاهبرداری کند و مرتکب انواع گناهان شود.

محبت واقعی خداوند، انسان را به ایثار و فداکاری می‌رساند
مولانا عبدالغنی بدری با اشاره به نمونه‌هایی از ایثار و فداکاری صحابه رضی‌الله‌عنهم گفت: وقتی محبت و عشق الهی در قلب انسان جای بگیرد، حتی در شرایطی که خود به آب و امکانات نیاز دارد، دیگران را بر خویش مقدم می‌دارد و برای رضای خداوند از مال و جان خود می‌گذرد.
ایشان با اشاره به آیات ۱۷ تا ۲۱ سورۀ اللیل و توصیف «اَتْقَی» در این آیات، اظهار داشت: مفسران اتفاق‌نظر دارند که این آیات در شأن حضرت ابوبکر صدیق رضی‌الله‌عنه نازل شده است؛ شخصیتی که برای پاکی و رضای خداوند تمام مال خود را انفاق کرد و هیچ هدفی جز خشنودی پروردگار نداشت. خداوند متعال دربارۀ چنین انسانی می‌فرماید که او مالش را برای پاک‌شدن می‌بخشد و هیچ چشم‌داشتی جز رضایت پروردگار ندارد؛ چنین فردی در نهایت از پاداش و رضایت الهی نیز برخوردار خواهد شد.

اگر بر اصلاح قلب کار کنیم، زندگی دنیا برایمان به گلستان تبدیل می‌شود
معاون آموزشی دارالعلوم زاهدان در پایان، با تأکید بر ضرورت توجه به اصلاح قلب گفت: علامه ندوی رحمه‌الله می‌فرماید همان‌گونه که کشاورز با رعایت اصول کشاورزی می‌تواند زمین خشک را به گلستان تبدیل کند، انسان نیز اگر بر اساس تعالیم قرآن و سنت بر اصلاح قلب خود کار کند، قلبش به گلستان تبدیل خواهد شد. در چنین شرایطی، انسان حتی اگر با بیماری، تنگدستی و مشکلات زندگی روبه‌رو باشد، احساس می‌کند از زندگی خوبی برخوردار است؛ زیرا آرامش و شیرینی زندگی از ارتباط قلبی با خداوند سرچشمه می‌گیرد.


دیدگاههای کاربران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین بخوانید