تورم مدتهاست مثل خوره به جان اقتصاد ایران افتاده و وقوع جنگ و بحران، شرایط را تشدید کرده است؛ از ابتدای سال تا امروز، در همین چند ماهی که در شرایط جنگ یا «نه جنگ و نه صلح» پشت سر گذاشتیم، بسیاری از کالاهای باقیمانده از جمله مرغ و تخم مرغ از دسترس فرودستان و طبقهی کارگر خارج شده است؛ در همین چند ماه، اساسیترین کالای سفرهها یعنی نان هم به طور متوسط ۱۰۰ تا ۱۴۰ درصد گران شده است.
دادههای تورمی تیرماه، نشان میدهد که در یکسال منتهی به تیر، سبد خوراکیهای خانوادههای کارگری ۱۲۸.۱ درصد گران شده است؛ به این معنا که یک خانواده در تیرماه امسال، باید ۱۲۸.۱ درصد یعنی بیش از دو برابر برای خرید یکسری اقلام خوراکی ثابت هزینه کند؛ این گرانی سرسامآور به نوعی، آخرین تیر خلاص به سفرههای خالی طبقهی کارگر است؛ سفرههایی که از ابتدای سال ۱۴۰۰ و با اعمال نسخههای پیاپی از سیاستهای آزادسازی، به شدت تحلیل رفته و قبل از بروز جنگ ۴۰ روزه نیز چیز زیادی از آن باقی نمانده بود.
در عرض یک سال، تورم حداقل ۸ قلم خوراکی بیش از ۱۰۰ درصد بوده است… این درحالیست که اعتبار یک میلیون تومانی کالابرگ، پس از بیش از ده بار وعدههای بیسرانجام مقامات و مسئولان، همچنان همان یک میلیون تومان باقی مانده است و هیچ اقدامی برای کاهش شکاف عمیق مزد و حقوق و سبد خوراکیها صورت نگرفته است.
حال، در این مقطع زمانی که هنوز سایه جنگ و رکود بر کشور سنگینی میکند و هر دلار آمریکا به بیش از ۱۹۰ هزار تومان رسیده، هر روز خبرهایی از احتمال افزایش قیمت بنزین یا کاهش سهمیه دولتی آن از قول دولت به گوش میرسد.
به راستی گرانی بنزین چه بر سر تورم خوراکیها و سفرهی خالی طبقهی کارگر میآورد؟ «علیرضا خرمی»، فعال کارگری میگوید: بنزین همیشه یک کالای استراتژیک در سفرههای مردم به خصوص برای طبقات فرودست بوده؛ گرانی آن قطعاً یک موج سنگین تورمی جدید به همراه میآورد، از حمل و نقل گرفته تا نان و دارو، دوباره گران میشود و احتمالاً اثرگذاری آن در ماههای آینده موجب میشود که کارگران حتی کارگران یقهسفید و متخصص، چند دانه تخم مرغ یا چند قرص نان را هم قسطی و نسیه خریداری کنند.
دولت به خوبی بر شرایط صعبِ زیست طبقهی کارگر و کمدرآمد واقف است؛ ممکن نیست ندانند که این روزها در قصابیهای مرکز و جنوب شهر، بیشترین تقاضا برای سنگدان و پای مرغ است و از فرط تقاضا، این اقلام گاه و بیگاه نایاب میشوند یا اینکه خانوادههایی با دو یا سه عضو شاغل هستند که گرانی اجارهخانه و درمان، کمرشان را شکسته و نمیتوانند در ماه گوشت و مرغ بخرند. این واقعیتها را «حتما» میدانند اما سوال اینجاست که چرا در شرایط جنگ و بحران و استرسِ هر روزه، وقتی آموزش، درمان و مسکن، رها شده و هر روز گرانتر میشود، حداقل از سفرههای خالی مردم صیانت نمیکنند؟! این سفرهها با گرانی بنزین، کاملاً ذوب میشوند…
به نقل از: خبرگزاری ایلنا
دیدگاههای کاربران