یك پادشاهے هست أت كه آئیءَ دانائیں وزیرے هست أت. وزیرءَ مدام همے هبر گوشت كه هرچے كه پیش كئیت مئے نپءَ إنت.
یك روچے بادشاهءَ په نیبگانی پاچگءَ كارچے لوٹ إت، پاچگءِ وهدءَ كارچءَ آئیءِ دست بُرّإت. وزیرءَ درّائینت كه پریشان مبو، إے پیش أتكگیں كار په شمئے نپءَ إنت!
بادشاه، وزیرءِ إے گپءِ واستا باز زهر گپت و چه آئیءَ دلگران بوت و پرمانی دات كه وزیرءَ بندیگ بكن أنت. چنت روچءَ رند بادشاه و آئیءِ همراهاں شكارءَ شت أنت. بادشاه كه اپس/اسپءِ سرءَ سوارأت و په گَلے اپسءَ چاردست پرمایگ أت كه اناگاهءَ چه وتی همراهاں سِست و جدا بوت و سری په یك جنگلے كپت. همے وهدءَ كه بادشاه په راهءِ درگیجگءَ سرسر جنگءَ أت، لهتے مردمی دیت كه یك جاگه مُچ إتنت و لوٹت إش كه په وتی هدایاں هون بریچ أنت و نذر و هیرات بكن أنت. گوں بادشاهءِ گندگءَ باز وشهال بوت أنت كه مزنیں براكے(كُربانی) إے آیانءَ رستگ. گڑا بادشاه إش گپت و وتی هداءِ دیمءَ بست إش و گلائیش إتنت كه به كُش أنتی كه اناگتءَ یكے چنایانی مردماں توار جت و گوشتی: اشیءِ كربانی كنگ روا نه إنت؛ إشیءِ لَنكك/ چنگلءَ بچار إت كه سستگ. إشیءِ انداماں سرجم نه أنت. مردماں گوں إے هبرءِ اشكنگءَ ویل إش دات و بادشاه هم دیم په وتی شهرءَ روان بوت و پشتءَ چَكّی هم نجت. وهدے كه وتی ماڑیءَ رس إت، وزیری لوٹائینت و گوشتی: هنو من تئے هبرءِ ماناءَ سرپد بوتاں و وتی كسّهی آرت. بلے تو كه زندانءَ شتئے، إے كارءَ په تو چه نپے هست أت؟ وزیرءَ درّائینت: اگاں من بند مبوتیناں گڑا الّمءَ گوں تو همراه إتاں و آ وهدی من إش تئے جاگاهءَ كشتگ أت؛ پچے كه منی انداماں پهك سرجم أنت! گڑا بند بیگءَ هم په منءَ باز نپ هست أت.
إے كسهءِ كُله و پیگام: ستك و باور بكن إت كه هرچے الله بلوٹیت هما بیت و هر چے پیش كیت، اللهءَ لوٹتگ و الّمءَ په شمئے نپءَ إنت.
چمشانک