بادشاهے گوں یک عجمی نوکرے بوجیگا/کِشتیا سوار بوتنت. نوکرا پیسرا زِر/دریا ندیستگت ؤ بوجیگِ سکّی نچکّاستگت (نیازموده بود). همے که سوار بوت گریوگ ؤ پریاتی سر دات ؤ جانی لرزگالگِّت. هرچے جی‌جانش کرت، آرام نگپت، بادشاهِ وشّی چه نوکرِ جاک ؤ سلواتاں، نه وشّ بوت، حیران اِتنت که چون کننت.

خراسانِ ‌بادشاهیا، محمودِ سبُکتَکین واب دیست که آئیِ تمامیں جسد ریزتگ ؤ‌ هاک بوتگ، بید چه چمّاں که انگت کاسگِ تها چهرش کرت ؤ چارتش، زانتکار چه اِے وابِ تعبیر ؤ پَچکنگا مَنتنت، گڈسرا یک درویشے گوشت: «هنوز نگران است که ملکش با دگرانست»؛ انگتا پریشان اِنت که ملکی گوں دگران اِنت.