بلۏچی زبانءِ اولی شاعرانی رمءَ کہ ادبی تهرانی دلگۏش گْور دیگ ءِ هۏریءَ بلۏچی زگرېں لبزانی تہ ءَ مزنېں مڈی یے ماں ادبی دفترءَ گېش‌ئے کرتگ.

شیرےءَ چکّے نصیحت کرت کہ اے فرزند من زندگانیءِ امیت وہست ئے مرگ و زندِ من *** من مِران آخر کہ بلکہ پشت کپ ئے تو رندِ من از بلا اندیش و گوش کن تو…

خدایا توئے مہربان و کریم  توئے بر تمام بندگانت رحیم تئی فضل احسان بر بندگان  ہمیشہ سرماانت اس تو نعیم تئی جود بخشش فراوان و باز  تئی رحم و شفقت وسیع و مدیم تئی مستریں…

مـن پـــه وتـی مـلـکا زراںسـبـزٻـں کـشارءُ کهـچـراںنــنداں مـاں بُـرزٻـں کـهسراںچاراں تئی من رهـسـراںاے مکران، اے مکران