مـن پـــه وتـی مـلـکا زراں
سـبـزٻـں کـشارءُ کهـچـراں
نــنداں مـاں بُـرزٻـں کـهسراں
چاراں تئی من رهـسـراں
اے مکران، اے مکران
تئی امبءُ لیمبو گۏں براں
مچ رپتگ أنت تئی بز گراں
بروار اتکگ أنت هر گوراں
پر تو چو طفلءَ زنزراں
اے مکران اے مکران
دشتءِ مزن بندٻں ڈگار
درست بوتگ أنت کشتءُ کشار
کائیگراں کرتگ توار
آبرتگ أنت نوں ڈنگراں
اے مکران اے مکران
زرتگ من ءَ تئی مۏلماں
پیشی بهاری موسماں
یاتاں کپاں من هر دماں
دائم تئی نامءَ گراں
اے مکران اے مکران
یار محمد! دل پاهار کنت
یاتاں کپی کوکار کنت
ارساں چو کورے هار کنت
عرضءَ کئی کرّا براں
اے مکران اے مکران
شاعر: یارمحمد نوقلاتی
چمشانک