سخنان مولانا عبدالحمید و تجاهل رسانه‌های وابسته به حکومت

باز روزنامهٔ «جوان» به تکرار یکی از سناریوهای شکست‌خورده‌اش پرداخت و طی مطلبی که «دنیای اقتصاد» و بعضی از خبرگزاری‌های همسو و هم‎کیش این روزنامه نیز آن را بازنشر کردند، شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید را به «دامن زدن به اختلافات قومی و مذهبی» متهم کرد. نکته قابل توجه و تأمل اینجاست که اینها یا واقعا سخنان مولانا عبدالحمید در نماز جمعه ۳ شهریور ۱۴۰۲ را نفهمیده‌اند و یا اینکه خود را به نفهمی زده‌اند که البته با توجه به شناختی که از این قماش داریم گزینۀ دوم در ذهن متبادر می‌شود.
مراد مولانا عبدالحمید از این جمله که «بعضی از مراسمات مذهبی در صدر اسلام و در حیات طیبه و سیرۀ آنحضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم و در سیرۀ حضرت علی و حسن و حسین و زهرا و خدیجه نبوده‌اند» هرگز این نیست که رسول‌الله صلى‌الله‌علیه‌وسلم یا حضرات علی و فاطمه و حسن و… رضی‌الله‌عنهم برای مراسم اربعین امام حسین رضی‌الله‌عنه پیاده‌روی کنند یا برای ایشان عزاداری کنند، بلکه منظور مولانا عبدالحمید این است که هیچ‌کدام از این بزرگواران برای گذشتگان‌شان اینگونه عزاداری نکرده‌اند و چنین بودجه‌های هنگفتی را صرف مراسم عزاداری یا پیاده‌روی برای گذشتگان‌شان نکرده‌اند. مثلاً حضرت خدیجه رضی‌الله‌عنها وصیت نکرد که برایم عزاداری کنید. یا رسول‌الله صلى‌الله‌علیه‌وسلم بعد از وفات حضرت خدیجه، برای ایشان عزاداری نکرد و از مدینه برای مراسم چهلم ایشان کاروان‌های پیاده‌روی به طرف مکه راه نینداخت و همچنین بعد از وفات رسول اکرم صلى‌الله‌علیه‌وسلم حضرات علی و فاطمه و حسن و حسین رضی‌الله‌عنهم برای ایشان چنین عزاداری نکردند و گریبان ندریدند و بر سر و سینه نزدند. حضرت علی کرّم‌الله‌وجهَه از کوفه به‌خاطر شرکت در مراسم چهلم وفات پیامبر صلى‌الله‌علیه‌وسلم یا فاطمه رضی‌الله‌عنها پیاده‌روی نکرد و نه کسی را به این کار دستور داد. بعد از شهادت حضرت علی کرّم‌الله‌وجهَه، دو سردار جوانان بهشتی؛ یعنی حضرات حسن و حسین رضی‌الله‌عنهما برای پدر بزرگوار یا مادر بزرگوارشان اصلاً چنین مراسمی نگرفتند و نه کسی را به سوگواری و پیاده‌روی ترغیب و تشویق کردند.

و اما…
١- ما قبول داریم که جاده‌سازی و گذاشتن انتظامات و… وظیفهٔ دولت است؛ اما چرا خودِ دولتمردان این هزینه‌ها را با آب‌وتاب فراوان به اربعین نسبت می‌دهند؟ وزیر راه- که البته روزنامه جوان با تحریفی شیطنت‌آمیز اینگونه القا کرده که مولانا عبدالحمید به اشتباه «وزیر کشور» گفته است- صراحتاً گفته: «برای اربعین ۳ هزار میلیارد تومان منابع در نظر گرفته شده است. (خبرگزاری فارس)» حالا ما دم خروس را باور کنیم یا قسم حضرت عباس را؟!
٢- اگر هزینهٔ اربعین برای همین ملت است، آیا اکثر ملت به چنین هزینه‌ای راضی است؟ راستی، آیا موج عظیم به‌اصطلاح «زائران» که از کشورهای همسایه؛ افغانستان و پاکستان از مرزها وارد کشور شده‌اند و از استقبال‌های هزینه‌زایی که برای این «زائران» می‌شود، تا اختصاص ترمینال‌های زمینی و هوایی به این مسافران و سرگردانی شهروندان ایرانی هم «هزینه برای همین ملت» است؟! آیا ملت ایران به صرف این هزینه از بیت‌المال مردم برای مسافران دیگر کشورها راضی است؟ حیف که مسئولان روزنامه‌هایی همچون «جوان» و «کیهان» و همفکران آنها اعتقادی به مردم‌سالاری ندارند و هیچ ارزشی به نظر و دیدگاه مردم قایل نیستند، وگرنه یک نظرسنجی سادۀ عمومی به‌وضوح مشخص می‌کند که آیا مردم ایران که بسیاری از آنها این‌روزها زیر فشارهای اقتصادی و معیشتی کمرشکن در آستانه نابودی قرار دارند، به این حاتم‌بخشی مسئولان راضی هستند یا نه. مولانا عبدالحمید هم در سخنان اخیرش در نماز جمعه زاهدان چه زیبا به این ضرب‌المثل اشاره کرد که: «چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است». راستی آیا در قاموس روزنامۀ جوان و همفکران این روزنامه 30 درصد جمعیت ایران که امروز و به لطف سیاست‌ها و «برنامه‌های انقلابی» و «جراحی اقتصادی» مسئولان زیر خط فقر و بعضا نزدیک به خط مرگ زندگی می‌کنند جزو «مردم ایران» محسوب نمی‌شوند که به‌جای صرف هزینه‌های میلیاردی برای یک «عمل مستحب»، بیت‌المال برای رفع نگرانی‌های این قشر از ملت رنجدیده مصرف شود؟
٣- اگر کسی مردم را مجبور به حضور در این مراسم نکرده و مراسم عملی مستحبی است و الزام و وجوب دینی ندارد، آیا مناسب است برای یک امر مستحبی این همه غوغا و سروصدا بشود؟ آیا برای واجبات دینی چنین شوروشوقی به راه می‌اندازند؟ الحمدلله مولانا عبدالحمید به عقیده و انتخاب ملت ایران احترام می‌گذارد و این را بارها و نه در شعار بلکه در عمل نشان داده است، پس اگر عینک تعصب را از چشم‌ها بردارید متوجه می‌شوید که انتقاد مولانا عبدالحمید بر هزینه‌ها و بریزوبپاش‌هایی است که حکومت و دولت بدون رضایت و اجازۀ ملت از بیت‌المال کشور انجام می‌دهد و سوءاستفادهٔ رسانه‌های حکومتی که از آن به‌عنوان یک دستاورد یاد می‌کنند.
٤- اگر حکومت اسلامی موظف است زمینهٔ انجام امور دینی مردم را فراهم کند و تسهیلات لازم را در اختیار آنها قرار دهد، لطف کنید بفرمایید چرا این حکومت اسلامیِ ٤٤ ساله به وظیفهٔ انجام امور دینی مردم اهل سنت بی‌توجه است و به آنان اجازهٔ ساخت مسجد در تهران و بعضی دیگر از کلان‌شهرها را نمی‌دهد؟! لازم نیست تسهیلات بدهد، همین‌که مانع اقامۀ نماز، که بزرگترین واجب دینی است، در نمازخانه‌های استیجاری در کلان‌شهرها نشود و نمازخانه‌ها را پلمپ نکند کافی است.
٥- اگر واقعاً «هزینه‌های پیاده‌روی اربعین را مردم پرداخت می‌کنند»، پس بگذارید مردم خودشان فکری برای برگزاری این مراسم می‌کنند، چرا دولت و حکومت از بودجهٔ ملی برایشان هزینه می‌کند و مه‌پاش، تونل سرد، جت‌فن، آب‌سردکن و… ایجاد و احداث می‌کند؟
٦- الحمدلله که مولانا عبدالحمید با هزینهٔ مردمی که برایش جان می‌دهند، بارها مشرف به حج شده است و هیچ‌گاه از دولت و بودجهٔ کشور برای خود هزینه نکرده است و هزینهٔ منزل و ماشین را هم همین مردمی می‌دهند که از جان دوست‌ترش دارند. مسجد مکی را هم مولانا عبدالحمید با هزینۀ شخصی خود نساخته، بلکه این مسجد با کمک‌های مردمی ساخته شده است که حاضرند شب گرسنه بخوابند اما مسجد مکی روزبه‌روز مجلل‌تر و باشکوه‌تر جلوه کند.
٧- ما سیاست جمهوری اسلامی مبنی بر وحدت مذاهب اسلامی را می‌ستاییم، اما این سیاست همیشه در حد شعار بوده و عاری از عمل است؛ نمونهٔ بارز آن در حادثهٔ ٨ مهر ١٤٠١ در جمعهٔ خونین زاهدان و نزدیک به هفتهٔ وحدت متجلی شد که نمازگزاران اهل‌سنت را به گلوله بستند و بعد از گذشت نزدیک به یک سال هنوز آمران و قاتلان مردم مظلوم زاهدان را حتی معرفی نکرده‌اند؛ چه رسد به محاکمه و مجازات!

و سخن پایانی؛ چرا همیشه با زبان تهدید و توهین سخن می‌گویید و حاضر به روش و واکنش منطقی نیستید؟! چرا به‌جای بکاربردن ادبیات کوچه‌بازاری و اتهام و فحاشی و توهین و نسبت‌دادن تهمت‌های بچگانه به مولانا عبدالحمید، به انتقادات و ایراداتی که ایشان به برنامه‌ها و سیاست‌های حکومت و دولت وارد می‌کند جوابی علمی و منطقی نمی‌دهید و از دادن جواب منطقی طفره می‌روید؟ اگرچه مدت‌هاست از نوع ادبیات‌تان و اتهاماتی که به مولانا عبدالحمید وارد می‌کنید دیگر مطمئن شده‌ایم که جوابی منطقی به انتقادات ایشان ندارید و به‌ناچار به اتهام‌زنی و تخریب شخصیتی روی می‌آورید. راست گفته‌اند؛ «چون قافیه به تنگ آید، شاعر به جفنگ آید».
خلاصه اینکه دنیا با تلخ و شیرینش می‌گذرد، اما تاریخ نشان داده علمایی که با تاسی از امام حسین رضی‌الله‌عنه در مقابل بی‌عدالتی سکوت نکرده و از حق مردم و مظلوم دفاع کرده‌اند، جاودانه گشته‌اند.