عروج يكی دیگر از ستارگان علم و تقوای بلوچستان

«إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَمَا أَعْطَى، وَكُلُّ شَيْءٍ عِنْدَهُ بأجل مُسَمًّى»
زندگی گذرگاهی است که باید از آن عبور کرد و خود را به آن سوی حیات ابدی و زندگی سرمدی رسانید. دیدار پروردگار و رسیدن به نعمت‌های همیشه‌جاوید بهشت، آرمان هر مؤمن و مسلمان بوده و مرگ تحفه‌ای از جانب الله برای بندگان نیکش است، ولی از دست دادن انسان‌های فرهیخته، اندیشمند و علمای ربانی و مخلص تبعات و ضایعات جبران‌ناپذیر، و شکاف‌های عمیقی را در بدنه امت اسلامی به‌وجود می‌آورد.
علما و اندیشمندان، ستون‌های جامعه انسانی هستند و از میان رفتن آنها به مثابه فروریختن ستون‌های آن جامعه به‌شمار می‌رود.
خبر درگذشت عالم ربانی، عارف بی‌ریا، زاهد بااخلاص و معلم فداکار و یادگار سلف، مولانا عبدالحمید بزرگزاده، خطیب مسجد بزرگ طوبی و استاد حدیث و فقه دارالعلوم حقانیه ایرانشهر، چنان تکان‌دهنده بود که قلم از به تصویر کشیدن آن عاجز و زبان از سخن گفتن در این مورد ابا دارد.
(إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ. اللَّهُمَّ عِنْدَكَ نحْتَسِبُ مُصِيبَتِنا، فَأجِرْنا فِيهَا، وَأَبْدِلْ لنا بِهَا خَيْرًا مِنْهَا)

مولانا بزرگزاده رحمه‌الله کسی است که شاگردان، همکاران و علمای معاصر را مدیون محبت و لطف خویش ساخته بود، به‌طوری‌که وی از معدود بزرگانی بود که همۀ علما و اندیشمندان بر شخصیت والا و فضل و متانت عالمانه ایشان اتفاق‌نظر دارند.
مولانا عبدالصمد دامنی، مدیریت محترم مدرسۀ دینی حقانیه ایرانشهر، مولانا عبدالحمید بزرگزاده رحمه‌الله را اینگونه توصیف می‌کند: «ایشان انسانی جامع‌الصفات، معتدل و میانه‌رو و بی‌نهایت مشفق بود. او محققی بی‌نظیر و محسن و ولیِّ زمان خود بود. ایشان در عین صلابت رأی، عدالت را از یاد نمی‌برد و دوستانش را نیز به اعتدال در امور توصیه می‌فرمود.»
آری، به گفتۀ شاعر:
فقد عَاشَ كل الدَّهْر من كَانَ عَالما … كَرِيمًا حَلِيمًا فاغتنم أطول الْعُمر
(کسی که عالم بود، در طول زندگی خویش به عنوان انسانی کریم و حلیم زیست. پس تو هم عمر طولانی را غنیمت بشمار)

مولانا عبدالحمید بزرگزاده رحمه‌الله شخصیتی که در اوج بیماری و کهولت سنی، باز هم از سجایای وارسته اخلاقی برخوردار و با سکوت معنادار خویش، زینت‌بخش محافل و مجالس بود و نگاه‌های عمیق، لب‌های همیشه خندانش، صبر و بردباری و ادب عالمانه‌اش، خاطرات نیکان و صالحان تاریخ را در اذهان زنده می‌کرد.
فرهیخته‌ای که آرامش خود را در پیشرفت اسلام و رشد و توسعه مسلمین می‌یافت و اگر اخبار ضعف اسلام و مسلمانان در گوشه‌ای از گیتی به وی مخابره می‌شد، به شدت نگران شده و آثار اندوه و ناراحتی در سیمایش هویدا می‌گشت.
علامه بزرگزاده اسوه کاملی از علمای سلف بود و نگریستن به سیمایش، انسان را به یاد الله می‌انداخت. او از مصادیق بارز «إِذَا رُءُوا ذُكِرَ اللهُ» بود.
سخن گفتن از اخلاق، منش، زهد، تقوا، اخلاص و فداکاری ایشان فراتر از این است که در چند جمله خلاصه شود.
این استاد فرزانه یکی از ستارگان فروزان بلوچستان به شمار می‌رفت که پس از سال‌ها خدمت و تلاش در جهت ترویج علم دین و خدمت به احادیث رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم، در حالی دار فانی را وداع گفت که در آخرین لحظات زندگی با حدیث رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم مراوده داشت و با جاری کردن کلمه شهادتین جان به جان‌آفرین تسلیم کرد.
سیمای منور مولانا بزرگزاده حکایت درخشش نور حدیث داشت و به برکت دعای رسول‌الله صلی الله علیه‌وسلم، طراوت و تازگی آثار درس حدیث به وضوح در سیمایش آشکار بود؛ همان‌گونه که رسول‌الله صلی‌الله‌علیهوسلم فرموده‌اند: «نَضَّرَ اللَّهُ امْرَأً سَمِعَ مِنَّا حَدِيثًا فَحَفِظَهُ حَتَّى يُبَلِّغَهُ غَيْرَهُ…» (شاداب گرداند خداوند شخصی را که از ما حدیثی را بشنود، آن را حفظ کند و به دیگران برساند.)
حضرت شیخ‌الاسلام مولانا عبدالحمید در مراسم تشییع جنازه مولانا بزرگزاده فرمودند: «ضایعۀ درگذشت مولانا عبدالحميد بزرگزاده، بسیار سنگین است. او فردی فقیه‌النفس، عالمی متواضع، عامل به دین، دلسوز و بی‌آزار بود که مشغول تدریس و تربیت عالم و طالب بود.»
مسلما از میان رفتن چنین شخصیت‌هایی مسئولیت علمای جوان و فعالین دینی را مضاعف و بار آنها را سنگین‌تر می‌کند.
گمان ما این است که الله تعالی او را در حالی که در واپسین لحظات حیات خویش مشغول تدریس احادیث زیبای آن‌حضرت صلی‌الله‌علیه‌وسلم بود، پاک کرده و از دنیا برده است.
«اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَهُ وَارْحَمْهُ وَعَافِهِ وَاعْفُ عَنْهُ، وَأَكْرِمْ نُزُلَهُ، وَوَسِّعْ مُدْخَلَهُ، وَاغْسِلْهُ بِالْمَاءِ وَالثَّلْجِ وَالْبَرَدِ، وَنَقِّهِ مِنَ الْخَطَايَا كَمَا نَقَّيْتَ الثَّوْبَ الْأَبْيَضَ مِنَ الدَّنَسِ، وَأَبْدِلْهُ دَارًا خَيْرًا مِنْ دَارِهِ، وَأَهْلًا خَيْرًا مِنْ أَهْلِهِ، وَزَوْجًا خَيْرًا مِنْ زَوْجِهِ وَأَدْخِلْهُ الْجَنَّةَ، وَنَجِّهِ مِنَ النَّارِ، وَقِهِ عَذَابَ الْقَبْرِ»