همهٔ مصائب این مملکت به «تبعیض» مربوط میشود و تمام مفاسد سیاسی و اقتصادی از آن ریشه میگیرد.
اینکه یک حکومت، شهروندانش را به خودی و غیرخودی تقسیم کند و در امور مختلف به نفع یکی و علیه دیگری اقدام کند، آشکارترین نوع تبعیض است. هیچ پدیدهای مانند تبعیض، خشم و غضب افراد یک جامعه را برنمیانگیزد و یا منفعل و پژمرده و افسرده و پریشان نمیکند.
آنچه برای من بینهایت عجیب و تأثرآور است، عادی دانستن تبعیض از سوی بسیاری از مسئولان کشور است. آنها تبعیض اعتقادی را نه فقط مذموم نمیدانند بلکه بعضاً با افتخار آن را عین عدالت و حقیقت قلمداد میکنند!
تاکنون من حتی یک جمله از مدیران کشور نشنیدهام که بر برابری حقوقی عموم شهروندان صحه بگذارند. گویی فقط هواداران خود را صاحب حق میپندارند و دیگر مردم را محروم از حقوق شناختهشدهٔ شهروندی تلقی میکنند.
اگر قرار به ایجاد تغییر و تحولی مثبت در این کشور باشد، چه به لحاظ نظری و چه به لحاظ عملی، باید تحول از همین نقطه آغاز شود. اگر برابری حقوقی شهروندان در نظر و عمل پذیرفته شود، چشمههای امید هم از آن فوران خواهد کرد. در شورهزار تبعیض هیچ جوانهٔ امیدی قابل رویش نیست!
به نقل از: کانال تلگرامی نویسنده
نگاهی به سیر رویدادها نشان میدهد مواضع ایشان پیرامون «ضرورت توافق عادلانه»، «مذاکرۀ مستقیم» و…
نمایشگاهی ویژه برای نمایش کاشیهای مرمری تاریخی بهکاررفته در حرمین شریفین، در عربستان سعودی برگزار…
دادگاه ضدتروریسم (ATC) در شهر کویته، مرکز ایالت بلوچستان پاکستان، امروز دوشنبه (۱ تیرماه ۱۴۰۵)،…
خطیبان جمعۀ اهلسنت در برخی شهرستانهای کشور در مراسم نماز جمعه (29 خرداد 1405) به…
شیخالاسلام مولانا عبدالحمید در مراسم نماز جمعه ۲۹ خرداد ۱۴۰۵، با اشاره به امضای تفاهمنامۀ…
جانمایۀ دیدگاههای مولانا عبدالحمید را میتوان در یک گزاره خلاصه کرد: ایران برای عبور از…