توضیح:
در این حدیث یک اصل اساسی برای امت اسلامی بیان شده است و آن اینکه پس از آمدن آیین اسلام و شریعت جدید، شرایع پیشین لغو و منسوخ شدهاند و بحث از آنها بیجاست، زیرا اگر خداوند میخواست عمل بر آن آیینها و شرایع برجای بماند، حتماً آنها را حفظ میکرد، حال که اصالت آنها حفظ نشده است معلوم است که خداوند نخواسته است دیگر بر آنها عمل شود.
هرچند همۀ آیینهای آسمانی در زمان خود بر حق بودهاند، اما پس از آن تحریف و چیزهای باطلی در آنها راه یافته است که به درستی معلوم و مشخص نیستند. حاصل بحث این است که اگر شما آن مطالب را باور کنید احتمال دارد حرف باطلی را باور و تایید کنید و در صورت تکذیب، احتمال دارد حرف حقی را تکذیب کنید. بنابراین وقتی آیینی برای عمل، فرا رویتان قرار دارد، چرا آن را رها کرده و خود را در این گرداب مبتلا میکنید؟
اگر بپذیریم که هیچ گونه تحریفی هم در آنها راه نیافته است، باز هم بر هر حرف راست و درست زمانی میتوانیم عمل کنیم که مورد تایید آیین وشریعت خاتم پیامبران باشد، و اگر آن حرف درست منسوخ شده و به جای آن شریعت دیگری آمده است، اکنون عمل بر آیین گذشته، توهین به آیین و شریعت جدید به شمار میآید.
بنابر این، این پندار بیاساس است که بگوییم وقتی همه ادیان آسمانی بر حقاند پس باید عمل بر آنها نیز در هر زمان، برای نجات کافی باشد. در دورهای که بر خود حضرت موسی علیه السلام (در صورت حیات داشتن) لازم است از آیین پیامبر خاتم پیروی کند، سخن از عمل بر کتاب او معنا ندارد.
همایش تجلیل از دانشآموختگان مدارس دینی شهرستان قصرقند، چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵، با حضور جمعی…
شیخالاسلام مولانا عبدالحمید، یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵ در جمع مردم ایرانشهر، با اشاره به مواضع…
مولانا نذرالرحمن، از امیران جماعت دعوتوتبلیغ پاکستان و از چهرههای برجسته عرصۀ دعوت در این…
کارگاه آموزشی «روش تدریس قرآن و سیرت» ویژۀ علما و مدرسان قرآن و سیرت، شنبه…
منصور بیجار، استاندار سیستانوبلوچستان، با تشریح اقدامات دولت چهاردهم در حوزههای مختلف استان، از افزایش…
شیخالاسلام مولانا عبدالحمید، امروز 22 آبان 1405، در مراسم نماز جمعه زاهدان، با اشاره به…