«جنگ» ملک‌ومنطقه‌یا تباه و ویران کنت

واجه مولانا عبدالحمیدا وتی اِے جمعۀ (24 خرداد 1398) گپاں په ملک و منطقۀ نوکیں جاور/حالات و گروکشّاں اشاره کرت و چه اِشی که نوکیں جنگے آس منطقه تها بُن‌دیگ بیت، بیم دات.
په سنی‌آنلائنِ هالا، واجه مولانا عبدالحمید وتی گپانی یک بهرے تها «مذاکره و گپّ‌ّوٹال» بهتریں راه په جنگ و جیڑه‌یانی دیمگیریا زانت و گوشتی: په اسلامی و غیراسلامی ملکانی مروچگیں مشکلات و درگیریانی درکپگا، بهتریں راه مذاکره و گپ‌وٹال اِنت.
واجها گوشت: مشکلات روچ په روچ گیشتر بیان اِنت، جنگِ پیش آیگِ احتمال هست، پمشا مئے پیغام اِیش اِنت که چه جنگا دوری کنگ بیت. باید مذاکره، گفتمان، استدلال و منطق کار گرگ ببنت. تمام طرفاں باید چه جنگا دوری کننت، جنگ ویرانی یاریت، اگه منطقه تها جنگے پیش بیئیت، تمام کشورانی منافع خطره تها کپنت. تمام کشور ضرر کننت، پچے که اِے منطقه هنچیں جاهے که تمام دنیاءِ منافعا گوں ادا گرنچ وارتگ.
زاهدانِ جمعۀ پیشنمازا گوشت: په جنگِ تحمل کنگا هچ ظرفیت و توانے پشت نکپتگ، تمام ملکاں آ اندازه جنگ دیستگ که دگه جنگیا پُجّ اِت نکننت. بهتر اِنت که صبر و اوپا و مذاکره و گفتمانِ راه پیش گرگ بیت.
واجها دنیاءِ راجکماش و رهشون توار پر داتنت و گوشتی: باید مئے ملکِ رهشون و دگه ملکانی رهشون په هر گپ و گالے نیمگا که صلح و وشّی یاریت دلگوش کننت و هنچیں گپ وتی زبانِ سرا بیارنت که جنگِ آسا خاموش بکنت، پچے که اگه اِے آس بن‌گپت، گڑا تمام دنیا ضرر کنت.
واجه مولانا عبدالحمیدا چه دنیاءِ لهتے سروکانی زوراکی و قدرت‌طلبیا گلّه کرت و گوشتی: زور و قدرتا چه ارزشے هست که شما اینچک آئیا لچّتگ اِت؟! ملک و ملت و دین‌اسلامِ منافع سرا فکر کنِت، پچے باید جنگِ دمبا بئین و جنگِ سرا زور پر دئیں؟