
نیروهای امنیتی دیروز چهارشنبه 26 بهمن 1401 دو تن از اساتید دارالعلوم زاهدان را بازداشت کردند.

طی ماههای اخیر و در جریان حوادث جاری کشور، بهویژه پس از جمعهٔ خونین ۸ مهر در زاهدان، شیخالاسلام مولانا عبدالحمید امامجمعهٔ اهلسنت زاهدان، با صراحتِ لهجه و صلابت و قاطعیت بیشتری دیدگاهها و مواضع خویش را مطرح کرده و بیش از گذشته موافقان و مخالفان را به اظهارنظر و تحلیل در این خصوص واداشته است. با توجه به این مسئله خواستم به چند نکته راجعبه شخصیت، منش و دیدگاههای ایشان اشاره کنم.

نماینده مردم تهران در مجلس ششم شورای اسلامی، با اشاره به تنوع قومی، دینی، مذهبی و فرهنگی در ایران، تاکید کرد که چنین کشوری را نمیتوان «با یک قرائت خاص از دین» اداره کرد.

امانالله قراییمقدم، جامعهشناس و عضو هیئتعلمی دانشگاه تربیتمعلم، از عدم حضور اهلسنت در وزارتخانهها انتقاد کرد.

«جامعه معلمان شاغل و بازنشسته کردستان» با صدور بیانیهای، ضمن ابراز نگرانی از بازداشتهای اخیر ماموستایان و علمای اهلسنت، حمایت خود را از «اعتراضات مدنی مردم» اعلام و بر لزوم «آزادی سریع و بیقیدوشرط ماموستایان و روحانیون و تمام زندانیان معترض» تاکید کردند.

مرضیه وحید دستجردی، نخستین وزیر زن جمهوری اسلامی «سپردن امور کشور به دست افراد کاردان» و «درک مردم توسط مسئولان عالی حکومت» را دو راه اصلاح روش حکمرانی در شرایط کنونی عنوان کرد.

«فرارسیدن سالگرد انقلاب 57 در ایران»، «آزادی بیقیدوشرط علمای اهلسنت و معترضان»، «لزوم شنیدن صدای اعتراض مردم و رسیدگی به خواستههای قانونی آنان»، «مجازات عاملان و آمران جمعههای خونین زاهدان و خاش»، «رفع فشارها و تنگنظریها از جامعه» و «رسیدگی به مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم» از مهمترین موضوعاتی بودند که خطیبان اهلسنت کشور در مراسم نماز جمعه (21 بهمن 1401) به آنها اشاره کردند.

شیخالاسلام مولانا عبدالحمید در خطبههای نماز جمعه ۲۱ بهمن ۱۴۰۱، با انتقاد از حضور «نظامیان» در پستهای مدیریتی، بر لزوم قرارگرفتن «سیاسیون» و «متخصصان» در پستهای سیاسی و مدیریت کشور تاکید کردند.
بر اساس آخرین آمار قربانیان زمینلرزه در ترکیه و سوریه، تا کنون دستکم ۱۱ هزار و ۲۰۰ نفر در این دو کشور بر اثر این زمینلرزه جان خود را از دست دادهاند.

در رسانهها و فضای مجازی آمده است که یکی از نزدیکان مولوی عبدالحمید امام جمعه زاهدان به نام مولوی عبدالمجید مرادزهی بازداشت شده است…یا ما حاضریم سخنان رهبران بلوچ را از رادیو و تلویزیون خودمان بیطرفانه و با تمام و کمال پخش کنیم؟ در غیر اینصورت آنها حق ندارند صدای خود را با دیگر رسانهها به اطلاع دیگران برسانند؟