رئیس‌جمهور در سیستان‌وبلوچستان

اولین روز آذر ۱۴۰۳ دکتر پزشکیان به سیستان‌وبلوچستان سفر نمود. مردی که روزی به‌عنوان «سپاه ترویج» به استان آمد و با خدمت در روستای «کلوخی» با استان ما آشنا شد، امروز به‌عنوان رییس‌جمهور به استان آمد تا حداقل به دو وعده خود عمل کرده باشد؛ انتخاب استانداری بومی آشنا به مشکلات استان، و اولین سفر به استانی که بیشترین رای را به او دادند.
سخنان او ساده و قابل درک برای همه مردم بود. سخنان او یک نکته مهم داشت که؛ «قدرت در سیاست همیشه دچار لغزش می‌شود و ممکن است به سمت دیکتاتوری سوق داده شود، ولی مردم با مطالبه‌گری مدنی می‌توانند از رفتن قدرت و حاکمیت به سمت دیکتاتوری جلوگیری کنند و راه باریک آزادی را پیدا کنند».
فرصتی بود تا در دو نشست؛ متنفذین، فرهیختگان، نخبگان و فعالین سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، که یکی در تالار فردوسی و دیگری در سالن امام رضا دانشگاه سیستان‌وبلوچستان برگزار گردید، شرکت داشته باشم. سخنرانان زیادی که بیشتر مدیریت زمان را رعایت نمی‌کردند، در این دو نشست صحبت و از دیدگاه‌های مختلف به مشکلات استان پرداختند.
همه از انتخاب استاندار بومی رضایت داشتند و تاکید بر حمایت استاندار داشتند تا بتواند در توسعه استان موفق باشد و دولت به اختیارات بدهد تا «استاندارِ در سایه‌»ایی وجود نداشته باشد.
در هر دو نشست تقریبا بیشتر سخنرانان از وضعیت نابسامان آموزش‌وپرورش گلایه داشتند و این نشان می‌داد که جامعه نگران آینده و نسل آینده است و می‌داند که اولویت و اساس توسعه، آموزش‌وپرورش است.
بیشتر خواهان مدیریت قوی، فارغ از قومیت و مذهب و… از شایستگان و افراد پاکدست و داری برنامه برای استان بودند تا توسعه اتفاق افتد.
وضعیت «آب» را یک بحران می‌دانستند و همه نگران مایه حیات بودند.
امنیت» هم دغدغه همه بود و تاکید بر اینکه امنیت را مردم می‌توانند برقرار کنند و امنیت بیشتر باید نرم‌افزاری، فرهنگی و با گفتمان باشد تا خشونت.
در تالار فردوسی اتفاقات خوبی افتاد؛ شیخ‌الاسلام [مولانا عبدالحمید] در این نشست شرکت و سخنرانی نمود و مطالبات او بیشتر ملی بود، تا قومی و مذهبی و همه هنگام ورود او به احترام او از جا برخاستند.
بعد از سخنرانی، شیخ‌الاسلام یک پاکت به رییس‌جمهور دادند که حتما مطالبات مردم بوده و دارای نکات و مطالب مهمی و مهمتر از همه، برقراری یک ارتباط با دولت و حاکمیت بود و رییس‌جمهور آن را در جیب خود گذاشت.
بعد از سخنرانی شیخ‌الاسلام، استاندار هم کاری زیبا و قابل تحسین نمود و از شیخ‌الاسلام خواست که در کنار رییس‌جمهور به جای او بنشیند و من که تقریبا نزدیک به آنان بودم، شاهد گفتگوهای صمیمانه شیخ‌الاسلام با رییس‌جمهور بودم.
دکتر شهریاری از جمع نمایندگان، هنگام ورود شیخ‌الاسلام همانند روز تودیع و معارفه استاندار از جای خود بلند شد و به سمت ورودی به استقبال مولانا عبدالحمید رفت و مولانا را در آغوش گرفت و بعد از مراسم، فرصتی بود تا دکتر شهریاری را ملاقات و این اقدام او را ستودم. او لبخندی زد و گفت این اقدام او هدفمند و به‌جا و درست بوده است و ادامه خواهد داشت.
بعد از نشست، به مسجد دانشگاه رفتیم و نماز عصر را به امامت شیخ‌الاسلام خواندیم و مولانا با دیدن من، از تفتان گفت و اینکه در نشست علما که قبل از این نشست بوده، درباره تفتان، محیطزیست و نگرانی‌های مردم به‌صورت خاص با رییس‌جمهور صحبت نموده است.
نشست هم در تالار فردوسی و هم تالار امام رضا نشستی امیدبخش و نشان از تغییر نگاه داشت؛ تغییر نگاهی هم در سطح ملی و هم در سطح استان بود. شاید هم بلوچ و سیستانی و هم شیعه و سنی به این باور رسیده‌اند که اختلاف و تفرقه قومی و مذهبی به سود نه مردم است و نه سیستان‌وبلوچستان و دولت وفاق ملی و حاکمیت هم تا حدودی پذیرفته است که بی‌عدالتی و تبعیض به سود وحدت ملی و اسلامی نیست و بهتر است حقوق همه اقوام و مذاهب رعایت شود.
روز جمعه مولانا عبدالحمید در مصلای شهدای زاهدان هم از این سفر بخاطر اینکه رییس‌جمهور سخن از عدالت و انصاف می‌زد استقبال نمودند و تاکید بر اینکه امنیت هم با اجرای عدالت و انصاف برقرار می‌شود نه با زور اسلحه.
این سفر فرصتی مغتنم است تا حداقل تغییر ایجاد شود؛ تغییر در نگاه نسبت به اقوام و مذاهب، تغییر در بسیاری از مسائل که عامل عقب‌ماندگی استان در همه شاخص‌های توسعه شده است، و تغییر در هر جامعه‌ای را همیشه مردم مطالبه‌گر و آگاه به حقوق شهروندی ایجاد می‌کنند.