عصر، عصر تکنولوژیست. بشر به صنعت و پیشرفتی عجیب دست پیدا کرده است. اما با اینوجود، اقوامی همچنان با فقر و تنگدستی دستوپنجه نرم میکنند و روز و شبشان را با گرسنگی و سختی سپری میکنند.
فقر و تنگدستی ایمان و عقیده انسان را در معرض خطر قرار میدهد. چنانکه رسول مهربانیها- صلیاللهعلیهوسلم- بدان اشاره فرمودهاند؛ «کاد الفقر أن یکون کفرا؛ نزدیک است فقر سبب کفر شود.»
دین مبین اسلام به بشر توصیه میکند به صنعت و تجارت روی آورده و روزیِ حلال کسب کند، چون بدون منابع مالی کافی نمیتوان در هیچ یک از این زمینهها کاری از پیش برد.
قوم بلوچ از اقوامیست که بهخوبی طعم فقر و تنگدستی را چشیده است، درحالیکه بهترین ذخایر زیرزمینی و دریایی و نیروی انسانی جوان را در اختیار دارد.
فقر و تنگدستی در بلوچستان به جایی رسیده است که مردمش باید برای لقمهای نان، جان شیرین خود را کف دستشان بگذارند و هر روز شاهد داغدارشدن مادری از مادران و بیوهشدن زنی از زنان و یتیمشدن کودکی از کودکان این سرزمین باشند.
فرزندانی که لحظهشماری میکنند تا پدر با لقمهای نان بیاید، اما نان نه، بلکه جنازۀ بیجان پدر برایشان آورده میشود. و گاهی هم اصلا جنازهاش هم برنمیگردد و بلکه جانِ پدر طعمۀ حریق میگردد و خاکستری به خانواده تحویل داده میشود، یا سَیلی بیرحم جنازه را با خود به ناکجاآباد میبَرد.
با توجه به شرایط بسیار بد اقتصادی، جوانان و نوجوانان بلوچ از روی ناچاری به شغل کاذب «سوختبری» روی آوردهاند؛ شغلی که خواب و آرامش را از خانوادهها گرفته است، شغلی که قلب مادرانِ بیچاره را نشانه گرفته است. آری! مادرانِ همیشهنگران این سرزمین، تا بازگشت فرزندانشان به خانهها روزی هزار بار میمیرند و زنده میشوند.
روز گذشته فیلمهایی از غرقشدن دهها جوان و صدها ماشین سوختبر بلوچ در فضای مجازی منتشر شد. دیدن و شنیدن این کلیپها و اخبارها قلب هر انسان آزادهای را آزرده میسازد. آنان در مسیرهای کوهستانی چندین شبانهروز بدون غذا و استراحت و ماندن در صفهای ترافیک طولانی برای گذراندن زندگی معمولی شکنجه میشوند. راستی، بسیار سخت و جانکاه است تنها وسیلهای را که تنها منبع درآمدتان باشد، در مقابل چشمانتان از دست بدهید و کاری هم نتوانید انجام دهید. لحظهای وضعیت سختی را که با آن روبرو شدهاند تصور کنیم؛ اگر خدایناکرده یکی از ما در شرایط آنان قرار بگیرد چه حالی خواهد داشت؟
مسئولان، علما، نخبگان، سرمایهداران، تاجران و اهل اندیشه همه و همه باید چارهای بیندیشند و فقط نظارهگر نباشند. تا کی جوانان عزیز این سرزمین برای لقمهای نان طعمه حریق شوند؟ تا کی باید طعم فقر و سختی را بچشند؟
مسئولان باید بستر تجارت را برای این ملت داغدیده فراهم کنند و اجازه دهند تا مردم بهویژه در مرزهای زمینی و آبی مشغول تجارت شوند. مرز نعمت بزرگی برای کشور است. مسئولان با سعهصدر و آسانگیری بیشتر مرزها را جهت تجارت در خدمت ملتشان قرار دهند. چنین نباشد که در مرزها فقط افراد شاخص و نامدار کسب رزق کنند و دیگران روزبهروز تنگدستتر شوند. چنانچه بستر تجارت حلال آزاد شود و گمرک و مالیاتهای کمرشکن برداشته شوند نهتنها جامعه به رشد و آبادانی میرسد بلکه بار سنگینی هم از دوش مسئولان برداشته میشود. ناامنی از جامعه رخت میبندد و سرقت و آدمربایی دیگر معنا و دلیلی ندارد.
سرمایهداران ایران و خصوصا بلوچستان فقط به فکر رفاه و آبادانی و سرمایهگذاری برای خود و فرزندانشان نباشند، بلکه دغدغهشان این باشد که به وسیلۀ مالی که در اختیار دارند خانوادههای دیگری هم بتوانند لقمهای نان برای فرزندانشان ببرند.
امید است داغدیدگان از سوی مجموعهای متشکل از علما، دانشگاهیان، معتمدان و سرمایهگذاران شناسایی شده و با برنامهریزی درست و کمک بشردوستانه مقداری از داغشان کاسته شود. برای برخی از آنان بستر شغل مناسب فراهم شود و برای بعضی از عزیزان که تمام سرمایهشان که ماشینشان بوده است را از دست دادهاند، زمینۀ خرید ماشینهایی به صورت قسطی و با قیمت مناسب و بدون سود فراهم شود.
در پایان به سوختبران عزیز هم توصیه میشود خواهشمندیم به هشدارهای هواشناسی توجه ویژه داشته باشند و در چنین مواقعی از سفر در مسیرهای کوهستانی و سخت بپرهیزند. در رانندگی هم از خود صبر و حوصله نشان دهند و با بیاحتیاطی و سرعت بیش از حد معمول، با جان خود و دیگران بازی نکنند.