یک بام و دو هوای غول‌های رسانه‌ای غرب

به لحن گزارش‌ها و تحلیل‌های خبری بعضی رسانه‌ها در پوشش دادن حوادث دقت کرده‌اید؟
چند روزی‌ست که حادثه بروکسل، خوراک غول‌های رسانه‌ای شده است که هر زاویه‌اش را با دقت تحلیل و بررسی می‌کنند.
پیش از این، حادثه پاریس و حمله به مجله‌ی “شارلی ابدو” بهانه‌ی این رسانه‌ها برای القای «دل‌گفته»های‌شان بود. چهره‌ی مسلمانان با بدترین و دهشتناک‌ترین ادبیات ترسیم می‌شود. کارشناسان این رسانه‌ها در مقام قاضی برمی‌آیند و به واکاوی خوی «تروریزم‌طلبی!!» مسلمانان می‌پردازند.
از سوی دیگر، وقتی نگاهی به نوع واکاوی و بررسی حادثه‌ی جزیره‌ای در نروژ می‌یندازیم که یک شهروند مسیحی اروپایی حدود 200 نفر را به گلوله می‌بندد، رسانه‌های غربی در معرفی فرد مهاجم به «راست‌گرای افراطی» اکتفا می‌کنند. در چند ماه گذشته، کلیساها و دانشگاه‌ها و مدارس در آمریکا به رگبار بسته شده‌اند، اما خبری از واژه‌ی «تروریزم مسیحی» نیست.
در تمام این نوع وقایع، اگر مسلمانی نقش داشته باشد، مسلمانان «تروریست» و «خشونت‌طلب» معرفی می‌شوند. حرکات‌شان «مشکوک» می‌شود و برنامه‌ها هم «از پیش تعیین‌شده» تلقی می‌شوند! در گزارش‌های خبر رسانه‌های غربی جوانان مسلمانی که چنین اقدامی کرده‌اند، باسابقه، خشن، و دوره‌دیده در سوریه، پاکستان، یمن و… معرفی می‌شوند.
اما در حوادث تیراندازی مرگبار مسیحیان افراطی، گزارش می‌رسد که همه از اختلالات روانی، بیماری‌های روحی و جنون آنی رنج می‌برده‌اند! اما مسلمانان که همواره تحت نظر و تعقیب سازمان‌های امنیتی هستند، خشونت‌های رفتاری‌شان با «برنامه‌ریزی» همراه بوده است!
تضاد در تحلیل‌ها، بزرگ‌نمایی و ابراز تنفر در معرفی، نقطه مشترک معرفی مسلمانان از سوی غول‌های رسانه‌ای غرب است تا بر شدت سیاه‌نمایی بیفزایند.
آنچه مسلم است، تبعیضی‌ست که در نمود حرکات خشن تبلور پیدا کرده است و مانند یک دمل چرکین در حال دهان باز کردن است، وگرنه این پروردگان همان محیط و جامعه چطور می‌توانند این چنین باشند؟
منشأ این نوع اقدامات خشن را باید در تبعیض‌هایی جستجو کرد که جوامع، قطع‌نظر از مثلا توسعه‌یافته بودن و یا در حال توسعه بودن، نسبت به اقلیت‌ها و مسلمانان از خود نشان داده‌اند. لذا حوادث و اتفاقات بایستی، و نیز واکنش‌ها و تحلیل‌های پس از آنها باید با دقت و واقع‌بینی مورد تحلیل و بررسی قرار گیرند.