اسلام با شادی مخالف نیست!

از میان ادیان الهی؛ شاید کمتر این سفارش دیده شود و هیچ جا و هیچ موردی بیشتر از اسلام دیده نمی شود که: بگردید در زمین و بنگرید عاقبت تکذیب کنندگان را…

سفارش به سیر و سفر و عبرت گرفتن از سرگذشت آنانی که پیش از ما بوده اند و تأکید بی حد به دقت در اِحوال پیشینیان و به یاد آوردن سرنوشت شان.
القای این ذهنیت و تشویق آن به فکر مردم که: اسلام دین اندوه و ماتم و سخت گیری است؛ از مدت های مدید قوت گرفته تا این دین را به عنوان دینی سخت گیر و خشن معرفی کنند و آموزه هایش را کهنه و ارتجاعی جلوه دهند!!!
برجسته کردن این مورد و تیتر کردنش از ترفندهایی است که در نگاه اول به شکل فریبنده ای فکر را با چالش درگیر می کند که اسلام با شادی مخالف است!
آن چه مسلم است و قبل از قضاوت در باره اسلام باید جوابش را داد؛ طرح این سؤال است که شادی را برایم تعریف کن!
تعریف شادی با مفهومی گسترده و حد و حدودش به زعم هرکسی، اولین تلنگر است که توجیه سخت گیری اسلام را به تزلزل می کشد.
اسلام، هرگز با شادی و تفریح و لحظات مفرح برای انبساط خاطر بشر مخالف نیست؛ بلکه برای آن قاعده و مرز مشخص می کند تا دچار افراط و تفریط نشود که هر دوی آن اصل شادی را به ویرانی تهدید می کند.
رواج بدعت های غلط و مخرب به نام آئین های ملی و بزرگداشت آن ها، آن هم به این شکل اصلاً توجهی برای قبول نیست.
مثلاً: روشن کردن آتش در چهارشنبه ی آخر سال که بازمانده ی بدعت های غلط زردتشتیان است ، به هیچ وجه قابل توجیه نیست و اصل و ریشه آن مورد تردید و کارش حتی به لحاظ عقلی محل تشکیک است. آتش پرستی و گرامیداشت آن نه تنها تفریح و شادی نیست که در چند سال اخیر شب بحران و آتش سوزی نام گرفته است که کابوس بسیاری از خانواده هاست.
آمار نشان دهنده ی آن است که هیجان مهار نشده ی این شب چنان ملتهب است که سرتاسر کشور در شوک این شب و بیمارستان ها در موقعیت ویژه به سر می برند؛ حالا خودتان قاضی؛ این شادی است؟
آیا این تفریح و سرگرمی است؟ مخالفت اسلام با این بدعت غلط، آیا بی دلیل است؟
اسلام به عنوان دینی با تعریف های حساب شده برای هر چیز، هرگز کرامت و حرمت جان انسان را با آزادی ها مهار نشده به خطر نمی اندازد و آن را با تعریف غلط از شادی تو جیه نمی کند.
…قضاوت با شما…