مولانا عبدالحمید در خطبه های نماز جمعه (23 فروردین 92) ضمن تلاوت آیه «کل نفس ذائقة الموت و إنما توفون أجورکم یوم القیامة» با بیان اینکه “امروزه بیشتر انسانها به فکر معاش بوده در فکر معاد نیستند”، بر ضرورت آمادگی برای آخرت تاکید کرد.
ایشان ابتدا موت و پیامدهای آن را یادآور شد و خاطرنشان کرد: خداوند متعال در آیه های متعددی موت را تذکره کرده و زوال زندگی دنیا را یادآور شده است و این آیه یکی از همان آیاتی است که خداوند عزوجل در آن به بشر گوشزد کرده است که این قضا و فیصله حتمی پروردگار است که تمام نفوس بشری باید طعم موت را بچشند و روزی این دنیا را ترک کنند.
خطیب جمعه اهل سنت زاهدان خاطرنشان کرد: مسئله اصلی و مهمی که در دنباله آیه بیان شده این است که هر کس از جهنم نجات حاصل کرده و به بهشت راه یابد به کامیابی و فوز و فلاح راه می یابد. همچنین خداوند متعال در ادامه هشدار داده که دنیا متاع غرور و اسباب فریب است و نباید انسانها فریفته آن شوند.
ایشان در ادامه افزود: ما همواره شاهد وفات دوستان و خویشاوندان و همسایگان خویش هستیم و در نماز جنازه آنها شرکت می کنیم و می شنویم که برخی در اثر مریضی، تصادف و یا زلزله وفات کردند و چنین گمان می کنیم که این اسباب ظاهری مرگ برای ما عارض نمی شوند و موت به سراغ ما نمی آید و این باور و یقین در دل ما نیامده که موت برای ما نیز خواهد آمد. مایه تعجب و شگفت است که ما مرگ و ملاقات با پروردگار را قبول داریم اما برای این ملاقات آمادگی کافی نمی کنیم. وقتی بهشت و جهنم را قبول کردیم و بر حق می دانیم چرا برای دخول بهشت و نجات از جهنم تلاش نمی کنیم؟ وقتی می دانیم موت می آید و از تمام نعمتها، از نعمت مال، جوانی و عمر مورد محاسبه قرار می گیریم، چرا در فکر موت نیستیم و چرا برای پاسخ به سوالهایی که در روز قیامت از هر انسان می شوند آمادگی نمی کنیم؟
مولانا عبدالحمید در ادامه با اشاره به آیه «و جاءت سکرة الموت بالحق ذلک ما کنت منه تحید» سختیهای سکرات موت را متذکر شد و گفت: در روایات آمده است اگر حیوانات به موت و سختیهای آن پی می بردند هیچ حیوان فربه و چاقی یافت نمی شد، زیرا آنها در اثر غم و غصۀ مرگ، لاغر و ضعیف می شدند. اما انسان در حالی که می داند سکرات موت را در پیش دارد از آن فراموش و غافل شده است. سکرات موت چیزی است که حتی پیامبران، که مقربترین بندگان خداوند هستند، از سکرات و سختی موت مستثنی نبودند؛ سیدالمرسلین و امام النبیین حضرت رسول اکرم- صلی الله علیه وسلم- در هنگام وفات، سختی و رنج فراوانی متحمل شد، تا جائی که حرارت بدن ایشان شدت یافت و چهره مبارکشان بسیار داغ شد و ایشان به وسیله آب چهره شان را خنک می کردند. پیامبر اکرم- صلی الله علیه وسلم- به خاطر قرب و نزدیکی خویش به پروردگار سختیهای بیشتری را در دنیا و هنگام مریضی و وفات تحمل کردند. آن حضرت – صلی الله علیه وسلم- در هنگام وفات خویش به حضرت فاطمه- رضی الله عنها-، که بی قراری می کرد، فرمود: ناراحت نباش. زیرا این آخرین سختیهای پدر تو هستند که در دنیا متحمل می شوند.
امام جمعه اهل سنت زاهدان بر ضرورت آمادگی برای سفر آخرت تاکید کرد و گفت: مرگ حق و برای همه حتمی است و همه ما می دانیم که در سفر آخرت فقط اندوخته و ذخیره عملی ما همراه ما هستند. باید فکر کنیم که برای آخرت چه توشه ای آماده کرده ایم؟ اما متاسفانه ما به زندگی دنیا دل بستیم و عمر خود را در مسیر دنیا صرف کردیم و در فکر روز قیامت که خداوند متعال در توصیف آن می فرماید: «یوما یجعل الولدان شیبا» (روزی که کودکان را پیر می گرداند) نیستیم؛ روزی که به فرموده خداوند مادران فرزندان خود را در اثر سختی آن روز فراموش می کنند و دوستان صمیمی از یکدیگر فرار می کنند، بهشت با نعمتهای فراوان آراسته شده و در انتظار صالحان است و جهنم با عذابهای گوناگون در انتظار گناهکاران است. اما متاسفانه ما بهشت و جهنم را فراموش کردیم و در اثر غفلت و قساوت قلبی، خوف خدا در دلها نمانده است و فکر آخرت و قبر از قلبها برچیده شده است. انسان همواره به فکر معاش است و به فکر معاد نیست، در حالی که صالحان دنیا را به اندازه ضرورت طلب کردند و عمر خویش را در عبادت و گریه و نیایش سپری نمودند.
ایشان در ادامه همین مطلب افزود: هنگام موت وقتی روح انسان از پاها و بدنش جدا شده و به سینه و حلقوم می رسد و چشم دنیا بسته شده و چشم آخرت باز می شود، اولین چیزی را که افراد صالح و نیکوکار می بینند ثواب اعمال نیکشان است، همچنین گناهکاران در اولین نگاه خود در زندگی آخرت جزای گناهان خویش را مشاهده می کنند و حسرت می خورند که ای کاش گناه نمی کردیم و اعمال نیک انجام می دادیم. در آن هنگامی که پرده ها و حجابها برداشته می شوند، بهشت و جهنم را می بینیم و فرشتگان می آیند و افراد صالحی را که در دنیا «ربنا الله» گفتند و مصایب و مشکلات را در دنیا تحمل کردند و استقامت ورزیدند و بر عمل نیک مداومت کردند مژده می دهند؛ «و أبشروا بالجنة التی کنتم توعدون» اما در مقابل، انسان بدنصیب کسی است که در وقت موت به جای بشارت، فرشتگان کریه المنظر عذاب را می بیند که به او خبر جهنم و ناکامی را می دهند و می گویند تو مأموریت خویش را انجام ندادی و به گناه و معصیت گرفتار شدی و حقوق الله و حقوق الناس را ضایع کردی و روح او را به سختی و با ضرب و شتم از بدنش خارج می کنند.
خطیب جمعه اهل سنت زاهدان خاطرنشان کرد: خداوند متعال راه نجات را به انسان نشان داده و می فرماید: «من کان یرجوا لقاء ربه فلیعمل عملا صالحا» اگر شما به ملاقات خدا یقین دارید پس عمل صالح انجام دهید و مرتکب شرک و کفر و ریاکاری نشوید، بلکه خدا را با اخلاص بندگی کنید و توجه داشته باشید که وقتی لحظه موت هر انسان فرا برسد، خداوند در همان لحظه روح او را از بدنش جدا می کند و لحظه ای هم تاخیر داده نمی شود.
مولانا عبدالحمید در ادامه به لحظه وفات و شهادت خلفای راشدین- رضی الله عنهم- اشاره کرد و گفت: آن حضرت- صلی الله علیه وسلم- و حضرت ابوبکر صدیق- رضی الله عنه- در روز دوشنبه وفات کردند؛ حضرت رسول- صلی الله علیه وسلم- در ابتدای روز، و حضرت ابوبکر در آخر روز. در روایتی آمده است که حضرت عائشه- رضی الله عنها- می فرماید: روز وفات حضرت ابوبکر نزد پدرم رفتم. ایشان از من پرسید که امروز چه روزی است؟ من عرض کردم: روز دوشنبه. ابوبکر فرمود: من تا آخر روز بیشتر زنده نخواهم بود. سپس حضرت ابوبکر از حضرت عائشه پرسید که پیامبر را در چند پارچه کفن کردی؟ حضرت عائشه پاسخ داد: در سه پارچه. ابوبکر فرمود: دو کفن همین لباسی است که بر تن من است و یک کفن دیگر نیز تهیه کنید، زیرا لباس نو برای زندگان بهتر است.
حضرت عمر فاروق- رضی الله عنه- نیز در هنگام شهادت خویش به وسیله عبدالله بن عمر برای حضرت عائشه پیغام فرستاد و اجازه خواست تا در کنار حضرت رسول اکرم- صلی الله علیه وسلم- و حضرت ابوبکر دفن شود. حضرت عائشه نیز فرمود: این مکان را برای خود در نظر داشتم اما امروز حضرت عمر را بر خود ترجیح می دهم و اجازه داد تا حضرت عمر در کنار یاران خویش دفن شود.
حضرت عثمان غنی- رضی الله عنه- نیز هنگام شهادت خویش روزه داشت و در آن روز پیامبر اکرم- صلی الله علیه و سلم- را در خواب دید که به ایشان فرمود: افطار را نزد ما بیائید و چنین شد که حضرت عثمان در حال روزه به شهادت رسید و به رحمت پروردگار پیوست و با آن حضرت- صلی الله علیه و سلم- افطار نمود.
حضرت علی مرتضی- رضی الله عنه- نیز پس از اینکه توسط ابن ملجم مرادی زخمی شد، وقتی ابن ملجم را خدمت ایشان آوردند، توصیه کرد که تا هنگامی که من زنده ام به او هیچ ایذایی نرسانید و اگر من وفات کردم حق قصاص و یا دیه گرفتن به وارثان من تعلق دارد.
خطیب جمعه اهل سنت زاهدان در پایان سخنان خود تاکید کرد: بزرگان ما در حالی از دنیا رفتند که دل به دنیا نبسته بودند. لذا عمر و مال دنیا فرصتهای ارزشمندی هستند که باید آنها را غنیمت شمرده و برای آخرت خویش از آنها بهره برداری کنیم. نباید وقت خود را به سخنان لغو و بیهوده بگذرانیم و ضایع کنیم، بلکه کار نیک انجام دهیم، نمازها را با پایبندی و حضور قلب ادا کنیم و تمام اعضاء و جوارح خود را در راه خیر صرف کنیم و از معصیت بپرهیزیم.