مسئله کنترل خانواده

2-    استفاده و بکار گیری وسایل جدید ضد حاملگی بصورت موقّتی مباح است، مانند استفاده از قرصهای ضد حاملگی و دیافراگم و غیره، بشرطی که صلاحیت بارداری و بارور کردن در زوجین بکلّی از بین نرود مثلاً برای تنظیم فاصله و مراحل باردار شدن، ضعف شدید مادر.
3-    قانون کنترل خانواده اجباری، بصورت تصویب قانون برای کنترل رشد جمعیت و خوف فقیر شدن و تنگدست ماندن، بر خانوده ها اجرا نگردد زیرا منافی این آیات قرآن مجید است:«وَمَا مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا» «وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ إِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْئًا كَبِيرًا» و قانون بر اراده شخصی افراد و خانوده ها حاکم نیست.
4-    عقیم و نازا کردن زوجین یا یکی از آن دو بطور دائم و همیشگی حرام است.(الفتاوی للشعراوی: 30/3)
5-    اسقاط جنین بعد از رسیدن به مرحله چهار ماهگی از اسقرار آن در رحم، شرعاً حرام و ناجایز است مگر در موارد خیلی ضروری که ایجاب نماید مانند موت مادر، اما قبل از رسیدن به چهارماهگی بین اباحت و کراهت دور می زند. (الفتاوی الاسلامیة: 3087/9 فتوای شماره 11990)
محمود الفتاوی ج 4 کتاب الحظر و الاباحة صفحه 244