حکم سوختن روزنامه‌ها در کوره‌ها

امروزه دربسیاری از کوره‌های آجر فشاری از روزنامه‌ها که قابل استفاده نیستند بصورت مواد سوختی استفاده می‌کنند. حال بفرمایید این عمل از نظر شرع چه حکمی دارد؟

الجواب باسم ملهم الصواب
روزنامه‌های امروزی چونکه در هر صفحه (تقریباً) آیات و احادیث رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم یا حداقل اسم الله و صفات او و نام انبیاء علیهم السلام نوشته است؛ در رابطه با این نوع کاغذها فقهای کرام نوشته‌اند که اسم خداوند و انبیاء و ملائکه را و نیز آیات قرآن و حدیث را محو کرده بقایا را بسوزانند ولی این کار (محو کردن آنها) ظاهراً کار دشواری است لذا بهتر این است که اینها را در زمین دفن کند یا در رودخانه جاری بیندازند.
و فی الدر:
«الکتب اللتی لاینتفع بها یمحی عنها اسم الله و ملائکته و رسله ویحرق الباقی و لابأس بأن تلقی فی ماء جار کما هی او تدفن و هو احسن کما فی الانبیاء (ای اجسادهم)».

و فی الرد:
«(قوله: کما فی الانبیاء) کذا فی غالب النسخ و فی بعضها کما فی الاشباه، لکن عبارة المجتبی و الدفن احسن کما فی الانبیاء و الاولیاء اذا ماتوا و کذا جمیع الکتب اذا بلیت و خرجت عن الانتفاع بها اهـ یعنی ان الدفن لیس فیه اخلال بالتعظیم لان افضل الناس یدفنون». رد المختار: 5/299
خدانظر – عفا الله عنه- دارالافتاء حوزه علمیه دارالعلوم زاهدان
15/2/1415هـ ق

————————————————

 

حكم سوختن آیات قرآن

حکم سوختن آیات قرآن و اوراق آن در شرع مقدس چگونه است؟ لطفاً توضیح دهید.

الجواب باسم ملهم الصواب
سوختن اوراق قرآن درست نیست بلکه فقهاء نوشته‌اند که اوراق را بعد از اینکه استفاده از آنها مشکل بود در پارچه‌ای پیچیده و زمین را حقر نموده لحدی نیز درست کنند و اوراق را در آن دفن  نمایند و یا اینکه آنها را با آب بشویند و یا در جایی بگذارند که از دسترس افراد ناپاک و گرد و خاک محفوظ باشند.
قال ابن عابدین الشامی فی حاشیته علی الدر:
و فی الذخیرة: المصحف از صار خلقاً و تعذر القرأة منه لایحرق بالنار الیه اشار محمد رحمه‌الله و به نأخذ، و لا یکره دفنه و ینبغی ان یلف بخرقة طاهرة و یلحد له لانه لو شق و دفن یحتاج الیه اهالة التراب علیه و فی ذلک نوع تحقیر الا اذا جعل فوقه سقف و ان شاء غسله بالماء او وضعه فی موضع طاهر لاتصل الیه ید محدث و لا غبار و لاقذر تعظیماً لکلام الله عزوجل.  رد المختار:5/2999ط پاکستان
خدانظر – عفاالله عنه-
دارالافتاء حوزه علمیه دارالعلوم زاهدان  1/11/1414هـ ق

منبع: محمود الفتاوی