مولانا عبدالرشید شهبخش ماں زابل ءِ نمازجمعه ءِ دیوان ءَ گۆں اشاره به مردمانی رۆزیگی سکیان گوشت: گوستگێں ماهاں ناداری، بےکاری ءُ گرانیاں باز بوتگ انت ءُ گوست ءِ توجیلاں هم جوانێں اثرے نه داشتگ. بائد گۆں جوانێں گامگێجاں په مردمانی زندگی ءِ گهبودی توجیلے درگێجگ بیت. ایران ءِ استمان ءَ که ماں زبهرێں هلاکهاں هم وتی وفاداری ءَ مدام په ملک ءَ نشان داتگ، گهتر انت که کارمستراں پرے استمان ءِ هزگاری ءَ ءُ آئی سکیانی دور کنگ ءَ گێشتر کۆشست کنت.
زابل ءِ آدێنگ ءُ امام ءَ گۆں اشاره به هلاکه ءِ پهازۆکی پێشامداں گوشت: مردماں هژدری ئێں پروندهانی بابت ءَ امێت دار انت که عدالت ءُ آمید گێشتر دلگۆش ءُ اێر دارگ بیت. دزگر بوتگێں ڈوهداراں کانود ءِ رد ءَ سزا دیگ به انت تاں په دگران اِندرس/ عبرت به انت. همےرنگ اسپےریش، عالم یا دگه مردماں نه بائد په ڈوهدار ءُ ردکاراں پادرمیانی کن انت.