شعر؛ دو رۏچِ زندگی

نہ اداں بهار جلیت نہ شپانی ماهکانی
تو مجں دو سالِ شورا کہ دو رۏچن زندگانی
وتی ناز و گنگلاں بل کہ زمانہ بے وفائے
نہ کتگ اے بے وفایا کسیا گوں مهربانی
اے جوانیا تو مفتا چو مکن تباہ و برباد
کہ گوزیت گروگِ پیما اے بهار نوجوانی
تو جهانِ کار و باراں وتا چو مرو مَپَسّین
کہ اجل چو هارِ پیما سرَ کنت پہ بے گمانی
نہ گرے چیا تو عبرت دگرانی داستانا؟
ادا یک کشا توارن کہ نمنت و شت فلانی
تئی غماں کدیگا نندنت پت و مات و چکّ و وارث
شموشنت ترا دو روچا تئی عزیز و یار جانی
سر و جسم و هڈ ریزنت پدا خاک بین روین ما
همے گپ و شعر ماننت چہ محمدا نشانی

?سرچمگ: سنت‌آنلائن