مرک شه مشما باز نزّیک اِنت شه آیی بےترانگ مه‌بَیَن

نونێن جاورا که چاگرد گوں کروناوے ناجوڑیا آماچ‌انت بژن انت که ما شه مرکا بےهیالن، من یک درورے په شما بیانَ کنین که مزنێن اعیدا که پسانَ قربانی‌ءَ کننت، اولا که پسَ گندیت که یکّے را قربانیَ کننت، بیت‌کنت که آ پس رُمّ کنت، اُشتر که باز آزگ‌سمائنت، بلێن همے پس که رُمَّ کنت گندے که شت آشکا ۆ جرّے ورگا را بنگیجِ کرت، ماں‌وهدے که کارچ تێزَ بیت که آیی گٹّا هم بُرّیت، بلا تشبیه ما اێرنگ مه‌بَیَن که گوَشن یکے مرته ۆ گوں امّا کارے نداریت، ماں‌وهدے اے کارچ په امّا تێزَ بیت، ما باید ماں وت ٹگل بیارن، ما باید به الله‌ئے نێمگا بِرگردن ۆ په آ رۆچا که الله‌ئے نزّیکا رَوَن کٹّے داشته بَیَن، وتی رهوت ۆ رابطه‌ئا گوں الله‌ئا جۆڑ کنن، شه وتی سستی‌ئان توبه کنن، پکّا شپَے آخرا بُستَن ۆ نماز بوانن ۆ توبه کنن، آ وخت دعاوے قبولیتے وخت اِنت که صحیحئێن حدیثانِ تها آته، اے وختا اعلانَ بیت که هرکسے توبه ۆ استغفار کنت قبول بیت، شه الله‌ئا بےترانگ مه‌بَیَن، الله‌ئا ذکر کنن ۆ قرآن باز بوانن، وختے که حضرت رسول صلّی‌الله‌علیه‌وسلما قبرے حالاتان ماں مسیتا بیان کرت، مسیت جَسکت، آ واجه صلّی‌الله‌علیه‌وسلم گوں آ مقاما انگت قبرے یاتا اِنت ۆ «اعوذ بک من عذاب القبرَ» وانیت، بلێن ما قبرا را بےهوش کرته، ماں‌وهدے که قبرستانان آباد بوتگنت.