مروچی : 15 تیر , 1396
گلباگ [گلستان]؛

چه بادشاهانی تیزی ؤ ‌ترندیا وتا دور داراِت

چه بادشاهانی تیزی ؤ ‌ترندیا وتا دور داراِت

بادشاهیا شپے په کیف ؤ هَیش رۉچ کرتگت ؤ رند چه مَستیا گوشگت:
ما را به جهان خوش‌تر از این یک دم نیست /*/ کز نیک و بد اندیشه و از کس غم نیست
ما را دنیاءِ تها وشترێں دمانے چه اِے دمانا نێست، ما را نێکی ؤ بدیِ پرواه نێست ؤ چه کسا غمے هں نێست.
دروێشے سارتیِ سرا برهنگ‌ها وپتگت،‌ گوشتی:
ای آنکه به اقبال تو در عالم نیست /*/ گیرم که غمت نیست، غم ما هم نیست
او کسے که چه تو نگبهترێں مردم دنیایا نێستنت، بگراں ترا کسِ غم نێست، مئی غم هں ترا نێست؟!
بادشاها دروێشِ گپ سک پسند بوت، کیسّگے هزار دیناری چه دریگا درکت ؤ‌ گوشتی: دامُنا دار!
دروێشا گوشت: دامنا چه کجا بیاراں که من پَشک/جامگ نێست. بادشاهِ دل په آئیِ بےوسیا ستک ؤ جُلّے هۉر کت ؤ آئیا دیم دات.
دروێشا آ پول ؤ مال کمکیں وهدیا وارت ؤ شانڈال کرتنت ؤ په امێتے پدا یهت.
قرار بر کف آزادگان نگیرد مال /*/ نه صبر در دل عاشق نه آب در غربال
دستپچانی دستِ دلا مال نه اۉشتیت، هما پیم که صبر عاشقانی دلا ؤ آپ گێچنِ تها پشت نکپیت.
وهدێکه بادشاه چه آئیا بے سُدّ ؤ‌ ترانگ اَت، هال‌اِش دات، بادشاه زهر گپت ؤ دێمی تهار ترّت، پمشا زانۉگر ؤ هوشمندێں انساناں گوشتگ که باید مردم وتا چه بادشاهانی تیزی ؤ ‌تندیا دور داریت که آیانی دلگۉش گێشتر گۉں ملکِ بلاهێں کاراں گور اِنت ؤ عامێں مردمانی شُلُکّیا پُجّ‌اِت نکننت.
حرامش بود نعمت پادشاه /*/ که هنگام فرصت ندارد نگاه
مجال سخن تا نبینی ز پیش /*/ به بیهوده گفتن مبر قدر خویش
آ که لۉٹگِ ٹێما نزانت چه بادشاهِ دهشا زبهر اِنت، تا وهدێکه پێسرا ترا گپِّ مۉه نرستگ گۉں مپتێں گپاں وتی تاما مبر.
بادشاها گوشت: اِے اسراف‌کاریں پنڈۉکا که اینچو مالی هۉر گار کت، گلّین‌اِت که بیت‌المالِ خزانه بێواسانی روزیگ اِنت، نه شیطانِ براتانی دپار.
ابلهی کو روز روشن شمع کافوری نهد /*/ زود بینی کش به شب روغن نباشد در چراغ
آ نازانتے که رۉچِ روشنائیا کافوری موم‌بتی (شمع) بن دات، گڑا تو گندئے که شپا آئیِ بَتّی بے‌ٹێل بیت.
یک خیرواهیں وزیریا گوشت:‌ واجه منی هیالا مصلحت اِشنت که اِے دابێں مردمانی رۉزیگ کم کما دیگ بیت تا که خرج کنگا اسراف/گێشێں مکننت،‌ بلے آ گپے که تو کرت چه اِشانی سزا ؤ گلّینگا، په واجهێں مزن‌دلاں وش نهنت که یکیا اول سرا گۉں وتی نێکیا امێت‌وار کننت ؤ پدا گۉں ناامێتی آئیا دم برائێننت.
بروی خود در طماع باز نتوان کرد /*/ چو باز شد به درشتی فراز نتوان کرد
کس نبیند که تشنگان حجاز /*/ به سر آب شور گرد آیند
هر کجا چشمه‌ای بود شیرین /*/ مردم و مرغ و مور گرد آیند
دگرانِ تماه/طمعِ دروازگ وتی سرا پاچ کنگ مبیت، بلے اگه پاچ بیت، گڑا گۉں ترندی بندگ نبیت. هچ‌کس نگندیت که حجازِ تنیگ سورێں چمگے سرا مُچّ بنت، هرجاه که شیرکنێں چمگے بیت، مردم ؤ مرغ ؤ مۉر اودا مچ بنت.

✍?رجانکار: شاکر رئیسی
?سرچمگ: گلستان سعدی، اولی باب، سیزدهمی حکایت


چمشانک

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *